Wonderlijk weekje

Je kunt je geen weekje met tennis bemoeien of Gullit en Van Basten doen de wonderlijkste dingen. De eerste laat Oranje in de steek zonder de reden te willen vertellen en de ander roept tegen beter weten van experts en leken in dat hij best nog een kwartiertje mee zou kunnen ballen, straks in de States. Om met de gemakkelijkste kwestie te beginnen: Van Basten wist beter dan wie ook dat iemand die anderhalf jaar heeft stilgelegen niet binnen twee of drie weken klaar gestoomd kan worden voor een wereldkampioenschap. Hij wist bovendien (want had dat zojuist op de vingers uitgerekend) dat noch professor Martens noch de medische staf van zijn Italiaanse werkgever het licht op groen zou zetten voor zo'n drieste daad. Dat hij zijn ballonnetje desondanks op liet zal wellicht zijn voortgekomen uit zijn behoefte nog even duidelijk te maken wie het Nederlands elftal in de steek liet (Gullit) en wie niet (Van Basten).

Met Gullit ligt het aanzienlijk gemakkelijker. Gullit was altijd en is ongetwijfeld nog een trotse sportman, terwijl Van Basten veel meer naar nuchterheid neigt. Iets van die trots bleek een paar weken geleden uit een door de tv-man Sierd de Vos afgenomen interview. Het ging over een al of niet met Advocaat gemaakte afspraak over hoe Gullit zou mogen spelen in Oranje.

Vraag: “Hoe ga je spelen?”

Antwoord: “Ik hoop me zo te kunnen uiten als ik het hele jaar gedaan heb.” Dat is meteen al een wonderlijk vage zin. Het interview gaat verder.

Vraag: “Daar is Advocaat het mee eens?”

Antwoord: “Anders kom ik toch niet.”

Vraag: “Het is je beloofd?”

Antwoord: “Nee, ik weet het.”

Nee. Ik weet het. Wat een gesprek! Om gek van te worden. Hoe kun je het weten als het je niet beloofd zou zijn? En waarom mag je niet zeggen dat het je beloofd is, terwijl je op je klompen kunt aanvoelen dat er geen belofte officieel is gedaan, maar dat Gullit de indruk heeft gekregen aangaande zijn gesprekken met de bondscoach dat het met hem wel in orde zou komen, hoe dan ook.

Wie Gullit bezig heeft gezien in het Noordwijkse trainingskamp, kreeg de indruk met een gemotiveerde crack te maken te hebben, die het uiterste zou doen om de eindronde tot een succes te maken. Ik denk dat hij van het begin af aan in twijfel heeft gestaan. Gullit is geen Koeman. Koeman is een ploegspeler, Gullit is een pure ster. Hij moet de illusie hebben gehad Oranje op sleeptouw te kunnen nemen. Zonder Van Basten moest er ruimte zijn voor hem, maar dan moest zijn wil wet zijn. Eens was Cruijff de lange arm van Michels in het veld. Ik vermoed dat Gullit in Noordwijk de indruk heeft gekregen dat Advocaat hem die rol niet had toegedacht. Zoals een van de velen te worden beschouwd moet een onverdraaglijke gedachte voor de sterspeler uit Milaan zijn geweest.

Is hij daarom een gevoelsmens, zoals wordt verondersteld? Ik weet het niet. Uit Genua kwamen geruchten over zijn zelf gewilde eenzaamheid bij Sampdoria. Hij voetbalde er uitstekend, maar meed het restaurant waar de rest van de ploeg na elke thuiswedstrijd kameraadschappelijk bijeen kwam. In elk geval lijkt het argument van Gullit senior als zou zoonlief niet tegen de arrogantie van de Ajacieden op kunnen, op weinig te slaan. Welke arrogante Ajacieden bedoelt hij? Cruijff, Keizer, Swart, Ko Prins - dat waren arrogante heertjes uit vervlogen tijden. Niemand maakt mij wijs dat Ruud zich door Blind, Winter en Silooy in woorden had laten afbluffen. Advocaat moet hem lastig en onberekenbaar hebben gevonden. Hij was zelf nooit een vedette en houdt niet van de soort. Maar kan hij in Amerika zonder? Wie weet bloeit nu de anti-vedette Bergkamp op.