Medisch specialisten (2)

In het artikel 'specialisten raken geïsoleerd' wordt gepleit voor invoering van de voorstellen van de commissie Biesheuvel om de Nederlandse gezondheidszorg te 'moderniseren'. Het doel is vooral de kosten van de gezondheidszorg beheersbaar te maken.

Een basispijlers hiervan is de ontkoppeling van produktiviteit en inkomen. De commissie beveelt aan dit te ontkoppelen door de specialist onder te brengen in het ziekenhuisbudget. Budgetoverschrijvingen van het ziekenhuis worden in korting gebracht op zijn inkomen, waardoor de specialist efficiënter zou gaan werken.

Het gevaar is niet denkbeeldig dat de relatie arts-patiënt wordt vertroebeld door ziekenhuisbelangen, en managementzaken waarmee de specialist dan ook wordt belast. Als de ziekenhuisbudgetten zijn bereikt zullen behandelingen en operaties worden stopgezet. Dit staat nu al contractueel vastgelegd in de modelovereenkomst ziekenfonds - ziekenhuis. Nieuwe ontwikkelingen in de gezondheidszorg zullen ook sterk worden afgeremd.

Dat de beoogde kostenreductie in de gezondheidszorg niet gehaald kan worden uit kortingen op specialistenhonoraria zal duidelijk zijn. Deze bedragen slechts 4 procent van de gezondheidszorg. Die zal moeten komen uit efficiëntere, lees minder, patiëntenzorg. Hieruit dient ook nog de uitbreiding van management betaald te worden, waaraan de specialist dient deel te nemen. De tijd die de specialist hieraan geeft gaat ook ten koste van patiëntenzorg.

De nu bestaande wachtlijsten voor specialistische behandeling kunnen worden weggewerkt als de ziekenhuizen geen beperkingen meer opleggen voor de behandeling van patiënten. Er zijn immers lange wachtlijsten en vele werkloze specialisten. De beperking wordt door de overheid opgelegd.

De klacht van mensen die de vaak lange weg naar de medisch specialist maken, dient serieus te worden genomen en de relatie patiënt - arts mag niet worden vertroebeld door belangen van derden. Indien de overheid vindt dat de gezondheidszorg teveel kost dient zij dit zelf aan banden te leggen en dit niet in de schoenen van de specialist te schuiven. Een medisch specialist dient zich alleen te bekommeren om zijn patiënten.

Dat inkomen geen hoofddoel vormt voor een specialist is gebleken uit afspraken met de overheid sinds 1989, waarbij gesteld werd dat de medisch specialist geen groter aantal patiënten mocht behandelen. Indien dat toch gebeurde, werd hij bestraft met een tariefsverlaging.

Door veroudering van de bevolking, toename van de medische mogelijkheden en de groei van de bevolking was dit al direct een onhaalbaar doel. De medisch specialist is dan ook gewoon doorgegaan met behandelen van patiënten. Het belang van de patiënt staat voorop. De tarieven zijn inmiddels dan ook praktisch gehalveerd.

De 'modernisering' van de gezondheidszorg en de daarmee beoogde kostenbeheersing zal niet zozeer ten koste gaan van de medisch specialist. De rekening zal betaald moeten worden door de patiënt, die minder aandacht en behandeling krijgt. De gezondheidszorg zal minder toegankelijk worden en minder nieuwe ontwikkelingen kennen. De verwachting zal ook zijn dat naast deze 'moderne' basisgezondheidszorg een kwalitatief hoogwaardige patiëntenzorg zal ontstaan op particulier initiatief voor zij die het betalen kunnen.