Sonic Youth

Sonic Youth. Experimental Jet Set, Trash and No Star. (GED 24632)

Sonic Youth heeft zich er intussen bij neergelegd: 'echte' songs schrijven is niet haar sterkste kant. 'Rock 'n roll' ook niet, of een lekker nafluitbaar deuntje. De Newyorkse groep heeft misschien even gedacht dat haar experimentele fase voorbij was en vanuit die overtuiging het publiek verrast met platen als Goo en Dirty, waar weliswaar ongemeen heftige maar ook geforceerd aandoende 'songs' op stonden, op de laatst verschenen cd, Experimental Jet Set, Trash and No Star, wordt weer buiten gebaande paden getreden.

De oriëntatie van het experiment ligt nu wel op een ander vlak. Dat geldt niet meer de gitaar, het van de groep bekende spel met 'boventonen' dat leidde tot gierende uitbarstingen van gitaargeweld, maar eerder de songstructuur. De nummers op Experimental Jet Set, Trash and No Sta verlopen volgens een onvoorspelbaar patroon. De groep opent een nummer bij voorbeeld met een lang aangehouden, opgefokte drumroffel om daarna abrupt over te gaan op iets dat een onbeholpen liefdesliedje blijkt, en dan even abrupt weer terug (in Bone). Alsof de cut-uptechniek van William Burroughs nog maar eens uit de kast is gehaald.

De opgebouwde irritatie krijgt soms precies op het juiste moment de gelegenheid zich te ontladen, als er een doorbraak is binnen de lang aangehouden riffs. Dan bekoren deze weerbarstige nummers. Is de bronstige zang van Kim Gordon verleidelijk en het rare dansritme van Bull In The Heather grappig. Maar bij veel stukken wil tussen de samenstellende delen maar geen eenheid komen. Dan vallen de naarstig gewrochte episodes als los zand uit elkaar.