Na het feest

Vannacht kwam iemand stomdronken de trap op. Hij aaide de hond, ging een slaapkamer in en liet zich op bed ploffen.

Na een uur besloot ik toch maar een kijkje te gaan nemen en toen bleek het niet eens een van mijn eigen zoons te zijn. Een jongen die we eerder hadden gezien, dat wel, maar we hadden geen verplichtingen aan hem. Als ik hem wakker had gekregen, had ik hem beslist op straat gezet.

Vanmorgen speet het hem. Hij was naar een feestje geweest. Gratis drinken en kennelijk had hij het verkeerde drankje gekozen. Verder begreep hij er zelf ook niets van. Verder kon hij zich absoluut niets herinneren.

Ik zei: maar je blijft altijd verantwoordelijk voor wat je doet, ook als je dronken bent - dat lijkt me een goed argument om nuchter te blijven. Verstandige woorden, waar je achteraf een beetje lacherig van wordt. Zo machteloos.

Zojuist heeft Aranxta Sanchez de open Franse tenniskampioenschappen gewonnen. Ik had natuurlijk liever Mary Pierce gehad, alleen al om haar naam, je reinste Shakespeare, een van de vrouwen van Hendrik VIII of zo. Maar het was een echt gevecht en dus een echte winnares.

Het verlossende applaus, de stralende blijdschap en zo'n moment ontroert me dan, brok in de keel, traan in het oog. Als ik moe ben heb ik dat. Als ik moe ben ben ik een en al gevoeligheid. Toch slaap ik liever goed.