Malcolm McLaren

Malcolm McLaren: Paris. (Disques Vogues 74321191392 BM 650)

Malcolm McLaren, de Schotse dandy-zanger, maakte zo'n dertig jaar geleden voor het eerst kennis met Parijs. Als dertienjarig jongetje hing hij rond in Soho, waar iedere bar wel een juke-box had met Franse jazz' van Art Blakey, Miles Davis en Quincy Jones. Soho was toen nog Franser dan Frans. De Londense bohème kleedde er zich in zwart over zwart, droeg Camus en Sartre op zak, en de kelderpubs heetten er steevast La Bastille, Le Macabre en St Germain des Prés.

Uit heimwee naar deze broeiperiode van zijn jeugd maakte McLaren een concept-album over de stad waar het na de oorlog allemaal echt was begonnen: Parijs. Het album is geschreven als een nachtelijke wandeling langs plekken die voor McLaren een persoonlijke betekenis hebben gekregen. Een wandeling aan de hand van Erik Satie, want diens nostalgische pianomuziek vlocht McLaren als een Leitmotiv door alle nummers heen. Precies zoals hij op een vorige plaat aria's uit Puccini's Madama Butterfly gebruikte.

McLaren zelf is geen oorspronkelijk muzikant, het is zijn verdienste om oorspronkelijk werk te becommentariëren. Zijn ijle, geaffecteerde stem maakt de muziek kitscherig en irritant, maar dan zo dat het toch fascineert. Er is een lied dat gezongen zou kunnen zijn door Jimmi Morrison, en dat niet toevallig gaat over Père Lachaise, de meest exclusieve nachtclub van Parijs. In een ander nummer (met housebeat) daalt hij af in Club Le Narcisse, waar Lolita-achtige doeraks in katachtigen veranderen en weer terug in kattemeisjes.'

Prominent aanwezig in Paris is de geest van Serge Gainsbourg, die eenzelfde voorliefde had als McLaren voor het mixen van stijlen en fragmenten. McLaren ontmoette Gainsbourg in 1978 en vertederd zingt hij over het portret van Sid Vicious dat hij aantrof op diens vleugel. McLaren, op het album 'Monsieur Bond' genaamd, zou zichzelf niet zijn als hij geen schone, beroemde deernen aan zijn zijde had die zijn teksten voor hem zingen: Amina, Francoise Hardy en zelfs Catherine Deneuve, de vrouw die geportretteerd is als La Marianne op Franse postzegels. McLaren likte eraan en plakte ze op zijn decadente postkaart, Paris, die hij terugzond in de tijd.