Love forever

Nederland wordt momenteel geteisterd door drie tekorten: het financieringstekort, het arbeidsplaatsentekort en het partnertekort. Voor de eerste twee tekorten hebben we ministers. Die verzinnen een boekhoudkundige list en gaan handig met posten schuiven, of ze geven gewoon opdracht de definitie van werkloosheid te veranderen, zoals Lubbers indertijd heeft gedaan, zodat er weer een paar honderdduizend werklozen van de lijst verdwijnen.

Het partnertekort heb ik echter nog niet in politieke programma's teruggevonden. Geen enkele minister is daarvoor verantwoordelijk. Dat laat men stomweg over aan het particulier initiatief. En dat is gelukkig heel actief. We hebben de advertenties, de ontmoetingsavonden, de vrijgezellenclubs en de bemiddelingsbureaus. Die laatste kosten het meeste geld, maar zijn misschien wel het meest effectief. Vaak rusten cliënten gezamenlijk in een elektronische kaartenbak en wanneer ze dat begeren, kunnen ze video-opnamen van elkaar aanschouwen. In Amerika maakt men daarbij zelfs al gebruik van virtual reality. Daar krijgt men met behulp van video-opnamen de mogelijkheid een aantal potentiële kandidaten 'virtueel reëel' te ontmoeten in een favoriete bar. Een mooi systeem, maar te kostbaar om het grote tekort in Nederland op een verantwoorde wijze te reduceren. Wat technisch hier misschien het dichtst in de buurt komt, is het kijkdichte tv-programma All you need is love. Een programma waar video-opnamen voor de introductie van kandidaten worden gebruikt, die elkaar vervolgens werkelijk ontmoeten in een programma vol pracht en praal. Een programma waar nagenoeg het hele Nederlandse volk van geniet.

De partnerloosheid is hier een handicap waar niemand zich voor hoeft te schamen en bij de oplossing van het probleem deelt de kijker in het jonge geluk. Mijn voorstel is om via zo'n programma een permanente bemiddeling te organiseren. Voor dit programma wordt dan een aparte zender beschikbaar gesteld die van 's morgens vroeg tot 's avonds laat continu in de ether is. In de ochtend gericht op 'senioren' - die zijn in het algemeen toch matineus - in de middag op jongeren die voortijdig hun school verlaten hebben. En de avond is dan voor de normale volwassenen, die het leeuwedeel van het tekort uitmaken.

Dat kan natuurlijk niet alleen afgehandeld worden door Robert ten Brink. Die heeft trouwens zelf problemen met de liefde, las ik in Privé. Nee, daar moeten speciaal mensen voor worden opgeleid, die daar hun handen aan vol zullen hebben. Want afgezien van de presentatie in het programma zijn ze natuurlijk de hele week met die 'lovecaravans' op reis door het land om mannen en vrouwen te confronteren met een ongeweten of vaag besefte begeerte, of om onwillige partners week te maken met smeekbeden en in close-up gefilmde huilpartijen. De nieuwe minister van sociale zaken en werkgelegenheid zou hiervoor een speciale regeling kunnen opzetten voor langdurig werklozen met een sociale opleiding. Werklozen met een universitair sociologiediploma of met een HBO-diploma sociaal werk, die dan als bijscholing een jaartje kleinkunstacademie krijgen om met dezelfde warme onoprechte oprechtheid in de camera te kunnen blikken als Robert ten Brink.

Er zal wel even een commissie gevormd moeten worden die zich over de vraag buigt, of alle mannelijke deelnemers, jong en oud, in zo'n opzichtig overhemd moeten aantreden, waarmee ze in het huidige programma de staatsietrap afdalen. Van die overhemden van twee- tot driehonderd gulden die alleen op de kop van de Nieuwendijk in Amsterdam te koop zijn. Misschien moeten 'senioren' gewoon in een kolbertje mogen. Hoe dan ook, ik durf een groot succes te voorspellen. All you need is love koppelt zo'n drie paren per uur. Dat zijn dus 6 vrijgezellen. Bij een uitzending van 9 uur tot 24 uur, zouden dat er 90 kunnen zijn. Per week zijn dat 630 vrijgezellen. En per jaar komen we dik over de 30.000. Natuurlijk zal er ook sprake zijn van een terugval in de partnerloosheid, maar op de duur moet je toch op een veel gelukkiger bevolking uitkomen.