G7 Jonathan Eyal geeft in zijn artikel een zeer eenzijdige, negatieve, schets van de werking van de G7 (NRC Handelsblad, 25 mei). De G7, aanvankelijk opgericht als een groep van vijf financiële ministers, heeft naast de bestaande financiële overlegor...

De maatstaf om een van de zeven te mogen zijn hangt af van het volume van de financiële stromen die een land genereert. Destijds is besloten om de G5 uit te breiden, omdat het Verenigd Koninkrijk anders buiten 'de haardvuur-diplomatie' zou vallen. Heden ten dage neemt Nederland, onder andere door voortdurende devaluaties van de lire, een hogere plaats in de rangorde van kapitaalstromen in dan Italië. Toch neemt Italië deel aan de G7 en ons land niet. Uit deze positie zou Nederland bij verscheidene multilaterale overlegorganen meer munt moeten slaan. Door de veranderingen van de monetaire en economische rangorde kan de G7 geen constante bezetting hebben. De creatie van een G3 van de VS, de EG en Japan is daarom wenselijk voor een constanter, overzichtelijker en doelmatiger overlegorgaan.

Het is niet vreemd dat de G7 geen gecoördineerde reactie op de oliecrises bracht, daar dit overleg zich in die tijd nog niet echt bezig hield met politiek/economische onderwerpen. Naast het monetaire beleid kwamen pas later ook andere deelgebieden van de mondiale economie en politiek aan bod. Nadat duidelijk was dat de onderhandelingen in de Uruguay Ronde in het slop zaten, heeft de G7 de onderhandelingsfunctie van de GATT overgenomen en er mede voor gezorgd dat er tenminste een overeenkomst gesloten kon worden. Was er geen akkoord bereikt, dan zou een verdere en snellere blokvorming van de wereldeconomie haast onvermijdelijk zijn geweest. Handelsoorlogen tussen de VS met de EG en Japan waren dan wellicht wél uitgebroken. In dit licht moet de G7 gezien worden als een overleg dat escalatie van, in dit geval, handelsconflicten voorkomt.