Courier verstrikt in eigen variaties

PARIJS, 4 JUNI. Met zijn beperkingen bracht Jim Courier het tot de eerste plaats op de ranglijst. Met zijn machtige forehand versloeg hij dinsdag zijn landgenoot Pete Sampras, de man die hem opvolgde als de beste tennisser van de wereld. Maar tegen de echte gravel-specialist Sergi Bruguera vergat de Amerikaan gisteren te vertrouwen op zijn eigen wapens. Hij raakte verstrikt in zijn eigen variaties.

De Spanjaarden Bruguera en Alberto Berasategui spelen morgen de finale van de Open Franse tenniskampioenschappen. De 23-jarige Bruguera uit Barcelona domineerde de halve finale tegen Courier en won met 6-3, 5-7, 6-3 en 6-3. De ongeplaatste 20-jarige Bask Berasategui won zonder problemen van de Zweed Magnus Larsson met 6-3, 6-4 en 6-1.

Courier is een werker. Hij heeft minder natuurlijk talent dan Sampras of Agassi of Bruguera. Hij gebruikt zijn racket als een honkbal-knuppel, hij mept als een houthakker. Dat was goed genoeg voor grand-slamzeges in Parijs in 1991 en 1992 en twee overwinningen in Melbourne in 1992 en 1993. Maar vorig jaar keerden zijn kansen. Hij verloor de finale in Parijs van Bruguera, in een wedstrijd waar hij in de beslissende vijfde set een break had voorgestaan. Drie weken later verloor hij de finale op Wimbledon van Sampras.

Hij was niet langer de beste. Niet op de ranglijst, zelfs niet op gravel. Insiders vertelden dat Courier, ook toen hij bovenaan de ranglijst stond, leed onder een minderwaardigheidscomplex. Hij wilde net zoveel kunnen als Sampras, het talent waar hij in zijn tienerjaren mee speelde in Florida. Op trainingen stond Courier de afgelopen maanden te oefenen op volley's, op slice-ballen, op drop-shots. Hij vergat zijn dodelijke forehand scherp te houden. Met zijn inside-out-forehand, van backhand-vak naar backhand-vak, kan hij zijn tegenstanders van de baan kan blazen. Met de drop-shotjes die hij zich gisteren veroorloofde tegen Bruguera gaf hij onnodig veel keuze en raakte hij aan het twijfelen. Hij sloeg 64 onnodige fouten, bijna allemaal met zijn forehand en meer dan het dubbele van Bruguera.

“Het leek wel alsof hij geen speelplan had”, zei John McEnroe, die de partij becommentarieerde voor de Amerikaanse televisie. Het opvallende is dat Courier er niet mee lijkt te zitten. Hij was als nummer één zowel op de baan als daarbuiten een agressieve, sarcastische jongeman. Vorig jaar bij de ATP-finales in Frankfurt zat hij tijdens een partij tegen Medvedev zelfs een boek (Maybe the moon, van Armistead Maupin) te lezen in de pauzes tussen de games.

Maar hij heeft zich het laatste half jaar weten te ontspannen. “Ik was een onwetende Yank, die naar Europa kwam. Maar ik heb besloten dat ik niet langer een 'angry young man' hoef te zijn. Ik bewaar mijn woede voor op de baan.”

Bruguera, de grote favoriet in de finale tegen Berasategui, heeft wederom bewezen dat hij de beste is op gravel. De finale van 1993 had nog een toevalstreffer kunnen zijn van de lange octopus, maar hij speelt dit jaar minstens even indrukwekkend. Hij versloeg in de kwartfinale Andrei Medvedev in drie sets en stond tot gisteren geen set af. “Ik ben verbaasd dat ik dit jaar weer in de finale sta. Ik wist dat het dit toernooi, met alle druk, een stuk zwaarder zou zijn”, zei Bruguera.

De vrolijke Berasategui, het nieuwste Spaanse gravel-talent, gaf gistermiddag een tennisdemonstratie tegen Larsson die weliswaar eenzijdig was, maar bijzonder spectaculair. De backhand en forehand, beiden met dezelfde kant van het racket geslagen, van de Spaanse Davis-Cupspeler zijn niet te volgen voor de tegenstander. Hard en op de lijn. “Ik heb nog nooit zo goed gespeeld als in deze twee weken”, zei Berasategui.

“Het wordt een historische finale”, voorspelde Bruguera. “Bruguera is met zestig tegen veertig procent de favoriet”, zei de Spaanse tennisveteraan Andres Gimeno, die Roland Garros won in 1972: “Bruguera heeft al een finale achter de rug, terwijl Berasategui nerveus zal zijn.” “Het is een partij waar ik naar ga kijken”, gaf Courier als compliment.