Mary Pierce voelt niets dan geluk na zege op Steffi Graf

PARIJS, 3 JUNI. Bij het eerste matchpoint wees Mary Pierce al triomfantelijk naar de tribune. Nadat Steffi Graf de volgende bal uitsloeg, wierp ze een gelukzalige lach naar hetzelfde hoekje van het immense stadion. Op de tweede rij - de televisie-camera's konden er geen genoeg van krijgen - zat haar moeder naast Nick Bollettieri. Een rij lager, op de stoel het dichtst bij de baan, zat een Nederlander. Sven Groeneveld, de co-coach van Pierce.

Over de vraag of hij later zijn onmiskenbare kwaliteiten wel optimaal heeft benut, lopen de meningen sterk uiteen. Een herhaling van de machtsgreep aan de Place d'Auteuil heeft hij niet voor elkaar gekregen, ook niet elders op Grand Slam-niveau. Noah voelde zich ook meer artiest dan tennisser. Waarom komen de mensen eigenlijk kijken, vroeg hij zich toen herhaaldelijk af. Wat willen ze zien, twee mannen die een bal naar elkaar toe slaan en verder dus niets doen of kan er soms ook nog worden gelachen? Noah vond entertainment op zijn plaats. Zonder de opponent te willen vernederen, zocht hij naar de momenten waarop hij de trucendoos kon openen. Aan de lachsalvo's merkte hij dat het publiek tuk was op dergelijk vermaak. Hij kon springen op een baan, capriolen maken, rare gezichten trekken, de clown uithangen, ineens ook met superbe oplossingen voor een gecompliceerde siutuatie aankomen en bovenal laten zien dat hij kon toveren met zijn racket. Noah zien was amusement.