Niemendallerig stuk van Dorothy Parker bewerkt; Roddelen in de corridor

Voorstelling: Hotel Marlowe van Dorothy Parker door Theatergroep Carrousel en St. Toneelschuur Produkties. Regie/vertaling: Matin van Veldhuizen. Decor: Rieks Swarte. Spel: Debbie Korper, Frank Houtappels, Karla Wierenga, Jes Vriens e.a. Gezien: 26/5, Toneelschuur, Haarlem. Nog te zien: aldaar t/m 18/6, 20u.

Regisseur Matin van Veldhuizen is een milde feministe. Sinds jaar en dag bewerkt en ensceneert ze werk van vrouwelijke acteurs, en met succes. Onvergetelijk zijn Jane (1983) over Jan Bowles en Affaire B. (1985) naar Eenzaam Avontuur van Anna Blaman. Mooi was ook Dorothy Parker, you might as well live (1987), een door Van Veldhuizen op basis van citaten en feiten geschreven biografisch stuk over een van de bekendste stamgasten, in de jaren twintig, aan de fameuze Ronde Tafel van het Algonquin Hotel in New York.

Parker heeft Van Veldhuizen niet meer losgelaten, getuige haar enscenering nu van het laatste toneelstuk van de schrijfster, The ladies of the corridor (1953). Onder de titel Hotel Marlowe heeft Van Veldhuizen er met haar theatergroep Carrousel en in samenwerking met Stichting Toneel Produkties een grootschalige voorstelling van gemaakt, die een maand lang uitsluitend in Haarlem te zien is.

Eens te meer blijkt nu hoe gelukkig Van Veldhuizens beslissing destijds was om van Parkers leven en werk een eigen stuk te maken. Ze kan dat namelijk beter dan de schrijfster zelf, die met The ladies (waarover zijzelf erg tevreden was), een uiterst oubollig en braaf portret van haar lotgenoten afleverde. De wandelgang is die van een hotel, waar even bemiddelde als ongelukkige vrouwen van middelbare leeftijd zich onledig trachten te houden. Roddelen, beuzelen, hysterische scènes en tot mislukken gedoemde affaires zijn hun vanzelfsprekende hobbies. De opbouw van het stuk is die van de wandelgang zelf: hier gaat eens een deur open en daar - en zo ontstaat een weefsel short stories.

Geestig zijn die niet en nauwelijks wrang - voornamelijk omdat ze nadrukkelijk proberen dat te zijn. Niemandallerig, dat is dit stuk en Van Veldhuizen heeft er, kennelijk verblind door bewondering, niet méér van gemaakt. Aardig is alleen het decor van Rieks Swarte, die de hotellobby ontwierp op basis van het New Yorkse stratenplan. Dat is echter in één oogopslag duidelijk, daarna moeten we een tamme enscenering aanschouwen van een veel te uitgesponnen, duf stuk: helemaal niet prettig dus.