Fris kwintet SFeQ is veelzijdig maar zou nog iets ruiger kunnen

Concert: SFeQ met o.a. Bart Suèr (saxofoon), Francois van Bemmel (gitaar) en D.J. Git Hyper (draaitafels en samples). Gehoord: 28/5 BIMhuis, Amsterdam. Verder: 3/6 Universiteit, Delft, 10/6 HJC, Haarlem, 17/6 Parkzicht, Gorinchem.

Waarom gaf de groep SFeQ zijn tweede cd zo'n onmogelijke titel mee? Low Impact, High Energy, Totale Body Work Out, daar sta je dan in de winkel met je boodschappenbriefje. Wil men hiermee aangeven hoe breed men het ziet of is het een kwestie van niet kunnen kiezen? De muziek op de cd maakt een oordeel hierover alleen maar moeilijker. Een deel van het repertoire is door zijn springerigheid uitermate geschikt voor dansliefhebbers. Niet voor het headbang-type dat graag met zijn legerkistjes stampt, maar des te meer voor de hip cat met elastieken benen die de basisbeat ook zonder dreun vast kan houden. Toekèng is een mooi voorbeeld, heavy housers verliezen er gegarandeerd hun evenwicht bij, vedergewichten kunnen er juist heerlijk op zweven.

Er staat op de cd ook een ander soort stukken. Ze zijn aan geen enkel type danser besteed, maar op wie ze wel mikken blijft nogal vaag. Het geluid is ijl, bijna etherisch, en bereikt nauwelijks de aardse ziel. Is deze muziek misschien voor de goden bedoeld?

Wie mocht denken dat SFeQ van een maandenlang verblijf in Amerika terug zou keren met een duidelijker smoel, vergiste zich. De band klonk beter ingespeeld dan ooit, maar maakte over het inslaan van wegen niemand wijzer. Fast Forward, 'over iemand die verliefd is op zijn cassette-recorder', klonk buitengewoon aanstekelijk, zo ook het speels gearrangeerde Blues for Peter S., afkomstig van de eerste cd. Van het als 'mooi liedje' aangekondigde You Are daarentegen werd niemand wijzer, zelfs niet de verliefden in de zaal.

De groep SFeQ, vaardig op bijna alle gebieden, van compositie tot presentatie, geeft de luisteraar reden tot slechts een enkele klacht: dat men geneigd is het midden te zoeken. Waarom gaat Bart Suèr, spelend op een rechte altsaxofoon, een zogenaamde 'stritch', nooit eens onbezonnen 'door het lint'? Waarom barst Francois van Bemmel, die voortreffelijk gitaar speelt, in het 'mooie' repertoire nooit eens sentimenteel in een huilbui uit? Waarom past scratcher DJ Git Hyper zich zo keurig aan? Waar blijft de brullende beer, de knerpende piep, de stoorzender die een goed hoorspel juist zo spannend maakt?

SFeQ is een jonge en vindingrijke groep die zich op een kruispunt van genres bevindt: jazz, funk en fusion. Maar juist daar zijn duidelijke stappen nodig om aan te geven waar het in de toekomst heengaat. Met de dansstukken een graadje ruiger en het 'mooie' repertoire wat meer de diepte in, kan dit frisse kwintet met nog meer glans het jaar 2000 passeren.