Peenhaar van Raitt gemener dan zijzelf

Concert: Bonnie Raitt (zang, gitaar) met Ricky Fataar (drums), Debra Dobkin (percussie), James Hutchinson (bas), Marc Jordan en Glen Clark (toetsen) en George Marinelli (gitaar). Gasten: Richard Thompson en Rory Block. Gehoord: 31/5 Vredenburg. Utrecht.

“Ongelooflijk,” zei Bonnie Raitt aan het begin van een uitverkocht concert, “dat jullie op dezelfde avond moesten kiezen tussen twee gemene bluesvrouwen!” In de kleine zaal van Vredenburg speelde Rory Block en het lag voor de hand dat het tot een duet tussen de twee Amerikaanse diva's van de blanke blues zou komen. Met dat gemene viel het overigens wel mee bij de 45-jarige Bonnie Raitt, die haar peenkleurige haar tegenwoordig uit een potje haalt. Het Nederlandse publiek is met haar meegegroeid en toont minder animo om de grijze haren te verbergen.

Sinds Raitt in 1989 de MTV-generatie bereikte met de muziek van haar tiende album Nick Of Time, is het bluesgehalte van haar radiovriendelijke popmuziek nogal verwaterd. Met haar competente band van oudgedienden speelde ze vooral veel zoete ballads en slome reggae-ritmes, voordat haar keurig binnen vijf kwartier afgepaste optreden een beetje wilde swingen. “That was a lot of fun,” zei ze op de gemaakte toon van een Amerikaanse ras-entertainer, na een concert dat korter duurde dan haar cd met hoogtepunten uit de periode voor het grote succes.

Na Nick Of Time en een Grammy-winnend duet met John Lee Hooker werd de succesformule uitgebuit, door nog twee cd's met producer Don Was die er steeds beter in slaagde om Bonnie Raitts muziek voor een groot publiek toegankelijk te maken. Haar nieuwste cd Longing In Their Hearts heeft met blues weinig meer te maken en bevat vooral nummers waarin haar nieuwgevonden huwelijksgeluk breed wordt uitgemeten. Op het podium maakte ze er grappen over, maar de temerigheid van het repertoire werd pas doorbroken op de momenten dat ze een bottleneck om haar vinger schoof voor een ouderwetse partij slidegitaar. Vooral in het meer dan twintig jaar oude Give It Up, dat met rammelpiano en mandoline tot de minder gladgeschaafde nummers van de avond behoorde, speelde ze de sterren van de hemel.

Nog zo'n magisch moment volgde toen songschrijver Richard Thompson, die een nederige rol als voorprogramma had vervuld, zich aandiende om de tweede stem te zingen bij zijn fraaie ballade Dimming Of The Day, die door Bonnie Raitt vertolkt werd alsof ze Dolly Parton naar de kroon wilde steken. Een opgewonden bluesduet met Rory Block werd afgeblust met John Hiatts Thing Called Love, dat in Raitts versie een lichtvoetig huppeldeuntje is geworden. Haar kwaliteiten als zangeres en gitariste werden dun uitgesmeerd over een routinematig concert. In de wijde omtrek van het muziekcentrum viel geen gemene bluesvrouw te bekennen.