'Honden in alle hoeken van het huis'

De uiteindelijke bestemming van de vakantie is voor veel mensen een weloverwogen keuze. Voor huisdieren ligt dat anders. Wordt de hond opgesloten in het hok van een dierenpension of mag hij uit logeren bij een pleeggezin.

DEN HAAG, 25 MEI. “Ik heb niets tegen dierenpensions. Er zijn uitstekende pensions met een grote ren en een speelweide. Maar er is toch altijd weer dat hok. Zelf zou ik mijn hond nooit een paar weken in een hok zetten.”

Vier jaar geleden zegde Sandra van der Waart uit Den Haag een baan bij een bank als adviseur in effecten vaarwel en stichtte een honden-oppascentrale en uitlaatservice. Haar bedrijf heet Anubis, naar de dodengod uit het oude Egypte in de gedaante van een liggende zwarte hond of jakhals.

Twee keer per dag haalt de frêle Haagse zestien honden bij mensen thuis op en laat de roedel een uur razen op een van de nog niet tot verboden gebied verklaarde terreinen zoals de Bosjes van Poot, het Haagse Bos, de Waalsdorpervlakte of het Scheveningse strand. “Ik ben de opperhond”, zegt Sandra van der Waart over haar wandelingen met onder meer een Welsh Corgi, een Bobtail, een Jack Russell teriër, een koningspoedel, een Golden Retriever en een Airdale terriër. 's Avonds bemiddelt ze voor ongeveer vierhonderd leden het verblijf in een gastgezin voor honden.

Er heeft zich van de verzorging van het Nederlandse huisdier tijdens de zomermaanden een kleine industrie meester gemaakt. Naar schatting enkele duizenden Nederlanders plaatsen hun hond tijdens hun vakantie niet in een dierenpension, maar roepen de hulp in van een van de vele bureaus die niet alleen de mensen maar ook hun huisdier een onbezorgde vakantie willen bezorgen. “De vakanties beginnen weer”, aldus een Anubis-bulletin. “Sommige mensen gaan naar een luxe hotel en voor anderen gaat er niets boven een tentje in de vrije natuur. De uiteindelijke bestemming is een weloverwogen keuze. Voor huisdieren ligt dat anders.”

Vakantiegangers gaan ontspannen op reis als ze weten dat hun hond niet zit opgesloten in het onvermijdelijke hok van een dierenpensions, maar uit logeren is bij een tijdelijk pleeggezin of gewoon thuis blijft en daar wordt verzorgd door een van de duizenden oppassers die ons land tegenwoordig rijk is. Het zijn volgens de bureaus meestal oudere mensen die vroeger een huisdier hebben gehad en het leuk vinden voor de hond van een ander te zorgen en daarbij van een gratis vakantie in andermans huis.

Niet iedereen is gelukkig met de opkomst van het particuliere zorgcircuit. “Deze bureaus schieten als paddestoelen uit de grond, maar op deze manier zijn we in Nederland verkeerd bezig”, zegt mevrouw Ruts van de afdeling Den Haag van de Dierenbescherming. Zij is als vrijwilliger verantwoordelijk voor de Actie Pleegmand, voor de plaatsing in gastgezinnen van honden die om wat voor reden ook niet in dierenpensions terecht kunnen. Volgens haar zijn er in Nederland mensen die om financieel gewin “zoveel mogelijk honden in alle hoeken van een huis proberen te stoppen”. De Landelijke Dierenbescherming laat echter weten dat de bekende bureaus bonafide zijn. “Er is niets op tegen”, aldus een woordvoerder.

Het oudste particuliere bemiddelingsbureau is de Landelijke Oppas Centrale in Groningen, vijftien jaar geleden opgericht en deel uitmakend van de Landelijke Organisatie Vakantie Woningruil. Achtduizend deelnemers telt de organisatie. Het bureau heeft drieduizend oppassers in dienst, volgens oprichter R. de Ruiter veelal gepensioneerden die een nieuw stukje van Nederland willen ontdekken.

“Omdat ik gepensioneerd ben, heb ik veel tijd over. Zodoende gaan mijn vrouw en ik vaak oppassen”, zegt een van de oppassers in de brochure van de Centrale. “Soms zijn we wel twaalf tot dertien weken weg. Mijn dochter past dan op ons huis en af en toe ga ik ook even naar huis, maar voor de rest zitten we door het hele land.” Ook zijn bij De Ruiter wel oppassers aangesloten die hun eigen huis hebben verkocht en afwachten tot zij een ander huis kunnen betrekken. De oppassers reizen volgens hem naar veelal vrijstaande woningen in goede buurten in gemeenten als Bilthoven, Huis ter Heide en Zeist.

In het Brabantse Berkel-Enschot bestaat sinds vijf jaar de Landelijke Huisdieren Oppas Bemiddelings Centrale, wat bescheidener van opzet. Men kan hier zowel vragen om een logeeradres voor hond of kat als een oppasser in eigen huis ontbieden. De vraag om een logeeradres komt volgens directeur mevrouw M. van Driel het meeste voor. “Mensen zeggen vaak: een vreemd persoon in huis hoeft voor mij niet.”

Het goedkoopste is het bureau in Groningen dat jaarlijks 107 gulden contributie vraagt van alle deelnemers, zowel oppassers als aanvragers. Het duurste van de hier onderzochte bureaus zijn het Haagse bureau Anubis en de Landelijke Huisdieren Oppas Bemiddelings Centrale in Berkel-Enschot. De deelnemende oppassers betalen in Berkel-Enschot een eenmalig inschrijfgeld van tien gulden. De aanvragers betalen jaarlijks 25 gulden inschrijfgeld en nog eens 45 gulden als het tot een uithuisplaatsing komt. Halen ze een oppasser in huis, dan komt daar nog eens 75 gulden bovenop. “Er wordt dan op het hele huis gepast”, verklaart Van Driel.

Met de dierenpensions, die in de zomermaanden weleens nee moeten verkopen wegens de drukte, kunnen de bureaus aardig concurreren. In pensions moet per dag gemiddeld vijftien tot twintig gulden worden betaald. Het Haagse bureau Anubis vraagt, afgezien van inschrijfgeld en bemiddelingskosten, 12,50 gulden per dag voor een middelgrote hond. Wel moet eigen voer worden meegegeven.

    • Arjen Schreuder