Het lek in de muur

ING-voorzitter A. Jacobs verbood vorig jaar de beleggingstak van ING om aandelen DAF te verkopen, toen het concern op instorten stond. De bank ING had vertrouwelijke informatie over de benarde financiële positie van DAF, en Jacobs wilde de schijn vermijden dat de beleggingspoot van ING van die voorinformatie misbruik maakte. ING verloor er naar Jacobs' zeggen 130 miljoen gulden mee.

Een nobele gebaar, maar is daarmee de Chinese muur die er binnen financiële conglomeraten als ING behoort te zijn niet doorbroken? Wanneer Jacobs zich namelijk daadwerkelijk aan de richtlijnen zou hebben gehouden, dan had hij zich totaal afzijdig moeten houden en had hij tevens 130 miljoen verdiend. Door de verkoop te verbieden liet hij in feite toch informatie doorlekken van bank naar beleggers. Hij voorkwam daarmee wel dat beleggers die Daf-aandelen zouden hebben gekocht ING later zouden kritiseren. In kringen van toezichthouders vindt men het voorval interessant, maar blijkt men niet streng in de leer. De reactie is dat het vermijden van de schijn in dit geval moest prevaleren boven Jacobs' actieve ingrijpen over de Chinese Muur van ING heen. Daarmee lijkt het eerste precedent over de toezichtkwestie bij financiële conglomeraten te zijn geschapen. (MS)