Herdenken (2)

Verbazingwekkend dat Harry van Wijnen op deze manier een artikel over oorlogsveteranen en herdenkingen durft te schrijven: heeft hij ooit gesproken met een veteraan of een herdenking meegemaakt in Oosterbeek? Ik, als 40-jarige vrouw, dochter van ouders die geallieerde oud-soldaten gastvrij en dankbaar onderdak hebben verschaft bij hun herdenkingsbijeenkomsten, heb een meer op de feiten gestoeld verhaal.

Zij die deze slag hebben overleefd zitten vol verwijten jegens hun bevelhebbers Montgomery, Urquart of Hackett. Ze wisten dat ze werden misbruikt en ze zitten vol schuldgevoelens, omdat zij de Nederlandse bevolking wel wilden maar niet konden bevrijden van haar bezetters.

Het was een situatie waarin bevolking en 'bevrijders' probeerden elkaar te helpen om te overleven. De veteranen van nu noemen zich geen helden want zo voelden zij zich niet. Velen van hen hebben moeten leren leven met het verleden. Dat doen zij door elk jaar in september in Nederland terug te komen, met elkaar te praten, te herdenken op plaatsen waar zij hun vrienden verloren. De Nederlandse bevolking is de Geallieerden nog steeds dankbaar dat zij kwamen en de moed hadden door te vechten, hoe uitzichtloos de situatie ook was. Zelf zijn de oud-militairen dankbaar dat de bevolking van Oosterbeek en omgeving hun de gelegenheid tot herdenken geeft. Velen van hen willen op het Airborne kerkhof in Oosterbeek worden begraven of willen dat hun as daar na hun dood wordt uitgestrooid.