Haar gulden ridder

De financiële wereld in de Verenigde Staten en Canada richt zich meer dan bij ons met tijdschriften en boeken op vrouwen en (geld)zaken. Moet je vrouwen op dit punt anders benaderen dan mannen?

Volgens Anne Kohn Blau, schrijfster van The Sex of the dollar, wel. Zij meent dat iedereen, ook vrouwen dus, uiteindelijk voor zichzelf moet zorgen. Dat is haar gelukt, zelfs in die keiharde door mannen gedomineerde effectenwereld.

Ze heeft de pijnlijke weg van thuiszittende, man-afhankelijke vrouw, via een scheiding en een door geldnood gedwongen eigen carrière, naar zelfstandigheid met succes doorlopen. Toen ze eenmaal in de beurswereld werkte, na een baan als verkoopster van reclamezendtijd voor radio- en tv, raakte ze gefascineerd door geld en alles wat daar mee te maken heeft.

Veel andere vrouwen zijn daar bang voor, tonen geen interesse of begrip of berusten in hun financiële lot. Ze besteden zorg aan hun garderobe en carrière, maar vergeten hun financiële leven te plannen, laten dat over aan anderen. In feite een moderne vorm van afhankelijkheid. Ze vertrouwen dan nog steeds op een gulden ridder voor bescherming en zorg. Kenmerkend voor die vrouwen. Mannen leven niet zo makkelijk, stelt Kohn Blau.

Zij signaleert deze verschillen tussen sexen. Mannen stellen prijs op macht en jagen die na door risico te nemen en elkaar te bestrijden. Vrouwen willen zekerheid, zijn conservatief en schikken liever dan strijden.

Weliswaar leveren beiden strijd, maar de afloop verschilt. Op straat kijken mannen naar elkaar om de kracht en sterkte van hun harnas te meten: ken ik 'm hebben. Een jong aangeleerde houding die je ook ziet in het gedrag van ondernemingen: die drukken we uit de markt. Vrouwen taxeren in één oogopslag, een bijna onmeetbare moment, het uiterlijk van anderen. Spiegeltje aan de wand. Zij weten dat good looks helpt een om ridderhaan aan de haak te slaan.

Die straatspelletjes resulteren in onafhankelijke mannen en afhankelijke vrouwen. Wèl zijn opgroeiende generaties minder aangewezen op een eigen stropdas, maar zelfs die beseffen niet helemaal dat financiële onafhankelijkheid mede essentieel is voor ware vrijheid. Zo probeert de schrijfster het vrouwvolk wakker te schudden. Dat vereist een speciale aanpak: eerst die stoere knapen voorbij en daarna die suffende meiden prikkelen.

In haar boek Men, woman & money gaat Grace W. Weinstein in op de moeilijkheden die moeders waarvan de kinderen eindelijk uit huis zijn, krijgen met vader wanneer ze ook willen werken. Een nieuw verschijnsel, want een eeuw geleden waren mensen rond de middelbare leeftijd aan het eind van hun latijn. Tegenwoordig staan ze voor een tweede leven, zonder kinderen, zee van tijd, geld en (laten advertenties zien) een glimmende toerfiets die graag uitgelaten wil worden.

Jij wilt gaan werken? Vader in de gordijnen, zegt Weinstein. Het paar moet hun leven drastisch omgooien. Terwijl het, bast ridder Pa, zo lekker loopt. Hij voelt zich koning zonder horig volk. De koerswijziging bedreigt het huwelijk. Vader mist zijn trouwste fan, luisteraar, troostende hand en ego builder. Voor de buitenwereld staat zijn harnas nog overeind, maar binnenin lijdt een droeve ridder. De machtsverhoudingen zijn gewijzigd. Natuurlijk komen verstandige mensen er samen uit en verstevigt dit de huwelijksband, na lange nachten vol moeizame gesprekken en te veel drank. Terug in het spoor: een herintredende vrouw zal ook haar financiële toekomst in de hand moeten hebben.

Anne Kohn kent meer geslachtelijke verschillen. Mannen houden van actie, nemen initiatief, lenen graag geld, doen in opties en termijncontracten. Vrouwen wachten af, accepteren gevolgen, lenen niet graag, kopen obligaties. Hij beschouwt financiële onafhankelijkheid als vanzelfsprekend en voor altijd, zij ziet het als een tijdelijk en buitengewoon iets.

In de omgang met financiële adviseurs en ander deskundig volk hebben vrouwen een duidelijk andere houding dan mannen, weet Kohn als ex vice-president van de effectenhuizen Prudential Bache en Shearson Lehman. Zij zien die verkopers/bemiddelaars als vrienden die uitsluitend de belangen van hun cliënten voor ogen hebben. Die willen ze niet boos maken. Helemaal fout dus. Het zijn in het beste geval slechts adviseurs en beslist geen beschermengelen. Met nadruk zegt de schrijfster: het is jouw geld, jouw keuze en jouw toekomst. Niet weglopen, meid.

Waar komt die houding vandaan? Misschien omdat vrouwen altijd te maken hebben met klantgerichte dienstverleners als kappers, schoonheidsspialisten en verkoopsters bij kledingzaken. Die vindt je niet in de financiële wereld. Daar gaat het om zaken en met hun vertegenwoordigers moet je zakelijk praten en niet als een vriend. Kohn kent die wereld.

    • Adriaan Hiele