Mijn hond heeft een ziel

Een tijd geleden heeft de paus gezegd dat honden een ziel hebben. Nu wist ik dat al lang, want mijn hond heeft heel duidelijk een ziel. Als ik er een heb, dan heeft hij er ook een. Soms kijkt hij me op een bepaalde manier aan en dan weet ik, dat hij met me wil praten. Alleen, hij kan het niet met woorden. Maar dat geeft niet. Ik weet toch wel waar hij over praten wil. Over vroeger. En over later. Over ver weg. Over zijn andere levens.

Sommige mensen denken dat hij, als hij zo kijkt, een koekje wil, of een bot. Maar dat is niet zo. Natuurlijk is hij blij als hij een koekje krijgt. Dat ben ik ook. Maar ik wil toch ook niet altijd over eten praten?

Soms denk ik dat hij vroeger een mens is geweest. Misschien heeft hij toen iemand vermoord. Misschien moet hij nu een poosje als hond leven om iets te leren. Want je kunt op geen betere manier alles over de mensen leren, dan door een tijdje hond te zijn. Dan zie je hoe de mensen werkelijk zijn. Wie goed is en wie slecht. Wie eerlijk is en wie vals.

Honden weten het wanneer een huisgenoot op reis zal gaan. Ze laten dat merken door steeds bij die persoon in de buurt te blijven. Ze verliezen hem zo min mogelijk uit het oog. Toen in mijn huis iemand op reis zou gaan, wist mijn hond dat weken van tevoren. Eigenlijk nog eerder dan wijzelf. Hij ging alleen nog zijn ochtend- en zijn avondwandeling van een half uurtje maken. De rest van de dag bleef hij bij hem. Hij wou ook aldoor tegen degenen die op reis moest op springen, al was die daar helemaal niet van gediend. Dan keek hij mij aan alsof hij zeggen wou: Begrijp je dat nou niet? Ik kan gewoon niet anders!

Het is aardig van de paus dat hij gezegd heeft dat honden een ziel hebben. Maar wat bedoelt hij daarmee? Bedoelt hij dat een hond, die iemand gebeten heeft, na zijn dood niet in de hemel komt?

Ik zie hoe mijn hond zijn best doet goed te zijn. Soms lijkt het of hij ergens berouw van heeft. Zou hij echt in een vorig leven iets misdaan hebben? Maar de paus gelooft niet in reïncarnatie; hij gelooft niet dat een mens, na zijn dood, op aarde terugkomt en een nieuw leven krijgt. Bij ons in Granada zijn veel mensen die daar wel in geloven. Ook al zijn ze katholiek, en al mogen ze dat van de paus niet geloven. Want hier gelooft iedereen wat hij zelf wil. Maar wat moet ik me voorstellen dat er later met de ziel van mijn hond gebeurt?

Ik zit naar hem te kijken terwijl hij droomt. Opeens lacht hij; het is net of hij zich iets leuks herinnert. Eigenlijk zou ik toch wel graag met hem in onze mensentaal kunnen praten. Hij zou me vast een heleboel kunnen vertellen over al die vragen, waar wij mensen geen kant mee uit kunnen.

Misschien weet mijn hond wel meer dan de paus.

    • Els Pelgrom