Guus Luijters

Guus Luijters: Een schandelijke geschiedenis. Uitg. Veen, 143 blz. Prijs: ƒ 24,90.

De levensloop van Guus Luijters als schrijver/criticus is bekend. In 1979 spitte Jeroen Brouwers hem (en de geest van de jaren zeventig) in De Nieuwe Revisor zo diep onder de grond, dat hij nu pas rijp is voor een comebackje. Onlangs verscheen een dichtbundel van zijn hand, nu is er een roman: Een schandelijke geschiedenis. In een interview noemde Luijters het boek 'lekker leesbaar', ook al een sleutelwoord in het vocabulaire van de vroegere Luijters.

De roman, een sado-masochistisch liefdesverhaal dat eindigt in een moord, speelt zich af in de wereld van tv-makers en mannenblad-redacties, waar drank en seksistische taal rijkelijk vloeien. Hoofdpersoon is een aan lager wal geraakte scenarioschrijver, die ontvlamt voor de fatale Nico, 'een fantastisch wijf'. In even weinig subtiele schuttingtaal, die toch al decennia vooral kinderachtig is, wordt beschreven hoe de twee geliefden het met elkaar doen. Helaas voor de lezer doen ze het heel veel.

Af en toe maken ze ruimte voor het verhaal, een quasi-zedenschets, soms voor een intermezzo waarin de personages een beschouwing ten beste geven. Over schrijven ('de intiemste bezigheid die ik ken'), over alcoholisme en 'de juiste boeken'. En, niet te vergeten, over 'tieten'. Er blijken mooie 'tieten' te zijn, maar ook lelijke: 'De opgedroogde tieten van de negerin, die hangen als een zak, droog en leeg als de woestijn.'

Wat je leesbaar noemt.

    • Gertjan van Schoonhoven