Aftreksom

De afgelopen weken hebben de politici ons - de kiezers, de burgers en de mensen - uitgelegd waarom wij op ze moeten stemmen. De volgende stap is dat de kiezers, de burgers en de mensen in het stemlokaal hun voorkeur aangeven, maar in ons land ligt dat wat anders. In Nederland weten wij niet op wie wij moeten stemmen, maar wel op wie wij niet moeten stemmen. Met andere woorden: stemmen in Nederland is niets anders dan het maken van een aftreksom. Om u een klein beetje vertrouwd te maken met de methodiek van het stemmen, volgt hieronder mijn oplossing van de aftreksom.

Aan de verkiezingen doen deze keer 26 partijen mee. Laten wij onderaan bij lijst 26 beginnen: het Patriottisch Democratisch Appèl. Op het stembiljet wordt appèl geschreven met een accent grave, wat volgens de dikke Van Dale niet juist is. Een partij die niet kan spellen, verdient mijn stem niet. Lijst 25: Solidair '93, de partij van vakbondsman Jaap van de Scheur. Helaas ben ik allergisch voor het woord solidariteit, sinds Joop den Uyl een ordinaire belastingverhoging 'solidariteitsbelasting' noemde.

Lijst 24: Algemene Democratische Partij. Dat is zo algemeen dat het geen bijzonder gevoel bij me oproept. Lijst 23 wordt bezet door de Nieuwe Communistische Partij Nederland. Ik hoop dat de enclave-Beerta één zetel krijgt, maar zelf zal ik nooit op de communisten stemmen. Lijst 22: Vrije Indische Partij. Vreemd, ik dacht dat Indië al bijna 50 jaar vrij was. Lijst 21: De Groenen. Die zijn groen en toch rechts, een onmogelijke combinatie. Lijst 20: Libertarische Partij. Ik neem de vrijheid daar niet op te stemmen.

Lijst 19: Centrum Partij'86. Het eigen volk eerst, maar die partij liever laatst. Lijst 18: Algemeen Ouderenverbond. Daar voel ik mij te jong voor. Lijst 17: Solidariteit Boerenpartij. Ik ben geen boer en ware ik dat wel dan zou ik zeker niet solidair zijn. Lijst 16: Unie 55+. Nog een boerenpartij? Maar die kaas is mij te vet. Lijst 15: Partij voor Milieu en Recht. Omdat milieu in het Frans 'onderwereld' betekent, heb ik zo mijn twijfels over die partij. Lijst 14: Natuurwetpartij. Onzin, de zwaartekracht is niet langs democratische weg tot stand gekomen. Lijst 13: SAP-Rebel. Sympathieke warhoofden, die opkomen voor de belangen van de buitenlanders. Lijst 12: Socialistische Partij. Dit is een stalinistische partij. Lijsttrekker Marijnissen is een naargeestige demagoog. Lijst 11: PSP'92. Daar geloof ik niet in, nu Spek & Lek niet meer meedoen. Lijst 10: De Nieuwe Partij. Nieuw is misschien een criterium in de kunst, maar niet in de politiek.

Lijst 9: Centrum Democraten. Een zwarte partij voor blanken. Lijst 8, 7 en 6: RPF, GPV en SGP. Drie kleine christelijke partijen, die teruggaan naar Calvijn, een van de meest intolerante figuren uit de Europese geschiedenis. Lijst 5: GroenLinks. Een partij die wordt aangevoerd door een oud-communiste en door iemand die een boek van Salman Rushdie wil verbieden, moet ernstig worden afgeraden.

Tenslotte komen we bij de grote vier. Op D66, lijst 4 zou ik wel willen stemmen, maar dan denk ik aan Aad Nuis en ik zie plotseling de figuur van Weinreb voor me. Ook erg: Dick Tommel, die als voorzitter van de schaakbond de ene flater na de andere heeft geslagen. De VVD, lijst 3, zou sterk in aanmerking komen als alle kandidaten Anne Lize van der Stoel zouden heten. Maar sommige kandidaten hebben gruwelijke namen als Terpstra of Dijkstal. Ook de affaire Poncke Princen blijft hoog zitten.

En wat moeten wij met de PvdA, lijst 2? “Op een ambulance schiet men niet”, heeft Rudy Kousbroek geschreven. Toch zou ik wel op Maarten van Traa willen stemmen. Dat is een oud-journalist, dus dat moet iemand zijn die niet alles met stoffig taalgebruik wil bedekken. Maar de PvdA is ook de partij van Tiroler Thijs. Of van Ed van Thijn, die na de verkiezingen een boek zal schrijven waarin hij ons, worstelend, laat weten hoe hij ethisch heeft geworsteld met de IRT-affaire, maar waarom hij - uiteraard - tegen zijn zin toch maar is aangebleven.

Over lijst 1, het CDA, kunnen wij kort zijn. Wij stemmen niet op Arie V., noch op Elco B., noch op Wim Mateman, die Chinezen 'bejaarde spleetogen'' heeft genoemd.

We zijn er doorheen. Meer smaken hebben wij niet. Aftrekken blijft moeilijk, maar de stelling van Fermat is ook opgelost, moet u maar denken.