Chansons van Didier missen ironische angel

Concert: Romain Didier. Accordeon: Thierry Roques. Gehoord: 26/4, Open Space, Amsterdam.

Naar mooie chansons luistert iedereen het liefste in een besloten omgeving. De entourage van het Amsterdamse Open Space, waar gisteren de Franse zanger Romain Didier optrad, was echter wel erg sober. Vijftig klapstoeltjes stonden opgesteld voor een in elkaar getimmerd houten podiumpje van blank eikehout.

Het lukte Didier (1949) nog net om achter zijn vleugel plaats te nemen. De begeleidende accordeonist moest met een plek op een kruk naast het podium genoegen nemen. Didier leek met de beperkingen geen problemen te hebben. Hij is wel erger gewend. Jarenlang verdiende hij zijn geld als barpianist, en de onfortuinlijkheid van dat beroep demonstreerde hij die avond welbewust in een van zijn grappiger nummers, Pianiste de bar.

Romain Didier behoort tot een uitstervend ras: de auteur-compositeur-interprète. Voor dergelijke eigengereidheid moet meestal een hoge prijs worden betaald, de prijs van het marginale bestaan, in de schaduw van het commerciële succes. Didier kan niet vergeleken worden met de groten van het Franse lied, zoals Ferré of Brel. Hij is een bescheiden man met een bescheiden, maar aangenaam repertoire.

Hij zingt discreet met een warme, gerijpte stem die aan Yves Duteil doet denken. Zijn muziek is melodieus en melancholisch van ondertoon, zijn thema's gaan over de menselijke tekortkomingen in het dagelijks leven.

Van de vijfentwintig chansons die Didier ten gehore bracht, waren er enkele indrukwekkend, zoals La retraite, over de onvermijdelijk naderende ouderdom, of Pleure pas, een nummer uit de jaren tachtig geschreven naar aanleiding van de oorlog in Libanon. “Hier doodt men de liefde / zoals men de tijd doodt”, zong de Fransman treffend. De tekst, zo merkte hij vooraf overbodig op, is evengoed van toepassing op Bosnië.

De gevoelige nummers werden afgewisseld door wat meer komische chansons, zoals het nummer J'attends que ça mord, over een visser die al twintig jaar wacht op zijn grote vangst die maar niet wil komen. Didiers ironie miste echter de angel om onrustbarend te zijn. Het concert verviel bij vlagen in zoetsappig variété. Romain Didier lijkt er genoegen mee te nemen zijn publiek te behagen. Zijn optreden was als fluweel: mooi, aangenaam zacht, maar ietwat kitscherig.