Psychiatrie

Wunderink en Weeda vragen zich af (NRC Handelsblad, 6 april) hoe het toch komt dat het probleem van mensen met een ernstige psychiatrische stoornis zo zichtbaar is geworden.

Het is wel erg eenvoudig om te stellen dat het zichtbaar worden van de problematiek alleen te wijten is aan een slechte organisatie van de hulpverlening. Wat te denken van het beleid van de laatste jaren, waardoor zeer veel chronisch psychiatrische patiënten naar lichte vormen van zorg zijn overgeplaatst. De indruk wordt gewekt dat dat te verkiezen is boven een verblijf in een Algemeen Psychiatrisch Ziekenhuis (APZ). Blijkbaar zijn Wunderink en Weeda sinds hun opleiding niet meer op een verblijfsafdeling van een APZ geweest, anders hadden zij kunnen weten dat het milieu op die afdelingen een wijziging heeft ondergaan. Tegenwoordig wordt met man en macht getracht juist de groep patiënten met ernstige stoornissen een revalidatieprogramma aan te bieden, waardoor zij meer oog krijgen voor zichzelf en de omgeving.

De neiging die in Nederland bestaat om een model heilig te verklaren en andere te verguizen, doet onrecht aan de inspanningen die worden verricht om hulpverleningssituaties te creëren die divers van aard zijn en toegespitst op de verscheidene startsituaties en omstandigheden. De mythe dat chronisch psychiatrische patiënten met één model beter af zouden zijn, moet eens worden doorgeprikt.

    • W.J. Paling
    • J.K. de Hooge