Lopende zaken

Zeger Luyendijk vergeleek in NRC Handelsblad van 18 april mijn programma Lopende Zaken over het CDA met de uitzending van Reporter over het CDA.

Dit lijkt mij appels met peren vergelijken. Reporter kwam met een research-verhaal. Een uitzending waarin na lang speuren de makers tot een aantal ontdekkingen zijn gekomen. In een dergelijke uitzending horen volgens mij juist niet die dingen thuis die wel in mijn verhaal voorkwamen. Je moet niet het verschil van een katholieke- en een protestantse CDA-bijeenkomst laten zien als je wilt aantonen dat het beoordelingsvermogen van een toekomstig premier hem wellicht in de steek heeft gelaten. Mijn verhaal was analyserend van aard met sfeerbeelden die de analyse versterkten. Luyendijk schrijft met zoveel woorden dat de manier die ik met Lopende Zaken daarvoor heb gekozen effectiever is dan die van Reporter. Laat een ding duidelijk zijn: ik ben er niet op uit geweest om Brinkman te beschadigen. Wel heb ik gepoogd een analyse te maken van de huidige precaire situatie waarin het CDA zich bevindt.

Wanneer ik de uitzending van Reporter vergelijk met een artikel uit NRC Handelsblad van 15 april is de uitzending van Reporter een toonbeeld van soberheid. In het artikel worden anonieme getuigen opgevoerd die verhalen hoe het zwarte geld in de zaak van Arie V. werd verdeeld en welke rol Brinkman speelt bij de jachtpartijen die door zijn verdachte oom worden georganiseerd. Anonieme verklaringen die niet zoals bij Reporter zwart op wit zijn gesteld bij de notaris. In een ander artikel wordt meegedeeld dat in het bedrijf van Arie V. schilderijtjes hangen van Janneke Brinkman. Met welke bedoeling wordt dit de lezer meegedeeld? Het lijkt wel alsof de schrijvende journalist zich veel meer mag permitteren dan de televisiejournalist.