Richard Nixon

The New York Times

Politieke kwesties kunnen onze fascinatie niet verklaren voor een man die onzekerheid en ambitie in explosieve mate combineerde en evenzeer in staat was tot onverwachte vriendelijkheden als tot ongemene wraakzucht. Noch verklaren politieke of ideologische kwesties waarom hij, op het hoogtepunt van zijn macht en tegenover een zwakke tegenstander als George McGovern, een patroon van onwettig gedrag aanmoedigde dat uiteindelijk zijn presidentschap vernietigde.

Een voorlopig antwoord zou gevonden kunnen worden in een frase die Nixon vaak op zichzelf toepaste: “In wezen ben ik een politiek man”. Hij gebruikte deze woorden trots, als om de intellectuelen en moralisten die hij verachtte te bespotten, maar uiteindelijk kunnen ze goed dienen als een grafschrift. Want al waren ze bedoeld om een talent te suggereren voor het uitbuiten van politieke mogelijkheden, ze impliceerden ook het ontbreken van enig moreel kompas. Hij liet zich leiden door een vurige toewijding aan de politieke overleving.