Richard Nixon

The Washington Post

Een paar weken nadat Nixon in 1974 aftrad als president werd hij ernstig ziek en meende men dat hij op de rand van de dood balanceerde. Voor een organisatie als The Washington Post, die een rol had gespeeld in de vervolging, verslaggeving en redactioneel aanklagen van de activiteiten die hem uiteindelijk dwongen zijn ambt neer te leggen, was het een afschrikwekkend idee op dat moment zijn carrière in een necrologie te moeten evalueren [..].

Maar de twintig jaar daarna zorgden voor de barmhartige afstand en objectiviteit die het de tegenspelers van wijlen de president makkelijker maken zijn carrière in een breder perspectief te zien [..].

Hij was een man die een ongewone bezorgdheid aan de dag legde - ongewoon zelfs voor een politicus - voor reputatie, imago, het respect dat hij kreeg van tijdgenoten en zijn plaats in de geschiedenis. Een man die altijd bereid was verdere bespotting en vernedering te riskeren bij zijn pogingen opnieuw te beginnen en verloren terrein terug te winnen. [..]

Deze stoutmoedigheid kwam ook naar voren in de bijzondere prestaties die hij leverde. [..] De opening die de Amerikaanse regering naar China maakte - na decennia van niet-erkennen - [..] wordt in dit opzicht altijd opgevoerd als Bewijsstuk A. [..] Wij zouden daaraan de bijna even grote prestatie willen toevoegen van de uitgebreide diplomatieke betrekkingen die de Amerikaanse regering heeft weten aan te knopen met de Arabische staten in het Midden Oosten. Vaak wordt vergeten dat de relaties tussen Amerika en die staten tot aan de latere jaren van Nixon vijandig waren. [..]

Nixon had zijn duistere en rancuneuze zijde, maar daarnaast had hij een brede en inventieve opvatting van het Amerikaanse presidentschap en van wat het kon bereiken; een opvatting die niet al zijn opvolgers met hem deelden. Hij was bereid in het groot te denken en grote risico's te nemen bij een aantal bijzondere gelegenheden. Tot de onuitsprekelijke ergernis van diegenen van ons die zolang op gespannen voet met hem leefden, zei Nixon graag dat hij “het nooit opgaf”. De buitengewone, verlossende reis die hij de laatste twee decennia van zijn leven maakte van schande naar status, heeft bewezen dat hij daarin zeker gelijk had.