Nelly Miricioiu laat haar aanhang feesten in het Concertgebouw

Concert: Roberto Devereux van G. Donizetti door het Radio Symfonie Orkest en Groot Omroepkoor o.l.v. Kees Bakels, m.m.v. o.a. Nelly Miricioiu, Don Bernardini, Nicoletta Ciliento, Roberto Servile, Marten Smeding en Frans Fiselier. Gehoord: 23/4 Concertgebouw, Amsterdam. Radio-uitz.: 29/2 20.02 uur Vara Radio 4.

Aan de vooravond van haar tienjarig bewind als de geliefdste opera-ster van het Amsterdamse Concertgebouw was het zaterdagmiddag tijdens de Matinee al luidruchtig feest nog voor Nelly Miricioiu één noot had gezongen. Toen ze voor de zoveelste keer de trap afdaalde in een gewaad met triljoenen flonkerende glitters klonk al ovationeel applaus. Het thema van God save the Queen in de ouverture van de opera Roberto Devereux klonk terecht als inleiding voor haar derde Amsterdamse creatie van een van Donizetti's Tudor-koninginnen. En na afloop werd Miricioiu - zoals gebruikelijk - hartstochtelijk toegejuicht en door het publiek bedolven onder veel meer bloemen dan zij kon torsen.

Roberto Devereux is in relatie tot de andere Tudor-opera's Anna Bolena en Maria Stuarda de verkeerde titel voor dit werk, dat zaterdag zijn Nederlandse première beleefde. De opera kan beter Elisabetta heten: in omvang en belang is de hoofdrol voor koningin Elizabeth, die aan het slot achterblijft als een ontgoocheld wrak. Haar voormalige geliefde Roberto Devereux - de graaf van Essex - is wel het onthoofde slachtoffer van het drama. Maar die titelrol heeft toch niet veel meer functie dan katalysator voor de noodlottige gang van zaken die leidt tot zijn dood. Die vond plaats op bevel van Elizabeth, die de executie op het laatste moment nog wilde voorkomen, wat helaas net niet lukte.

Aanvankelijk klonk bij Miricioiu zeker in technisch opzicht niet alles even perfect. Maar vanaf de tweede acte, als de draden van de op liefdesperikelen gebaseerde intrige zich vervlechten, kwam Miricioiu tot een zinderende en fel uitgebeelde vertolking van haar rol, die voor een deel ook met treffende mimiek, gebaar en houding gestalte kreeg. Zo kreeg het Amsterdamse publiek al goeddeels te zien wat Miricioiu tijdens het volgende seizoen in de Weense Staatsopera van deze rol gaat maken.

Naast deze koningin moesten de andere zangers in volume en theatrale kracht wel enigszins verbleken. Gloria Scalchi, die wegens ziekte haar rol als Sara had afgezegd, werd op korte termijn vervangen door de mezzo-sopraan Nicoletta Ciliento. Ze toonde grote inzet, maar leek soms de dramatische kracht van deze partij net niet helemaal uit te diepen. Dat gold ook de bariton Roberto Servile (Nottingham) - Frans Fiselier had in de kleine rol van Raleigh meer présence.

De Amerikaanse tenor Don Bernardini toonde in de titelrol ook wat weinig volume. De aanzetten tot een fraaie vertolking waren er zeker in zijn mannelijke en toch lyrische geluid. Maar dat éne, dolce gezongen hoogtepunt in zijn slotaria Vivi, ingrato was toch wat weinig.

Kees Bakels, sinds dit seizoen de chef-dirigent van het uitstekend spelende Radio Symfonie Orkest, toonde zich een ervaren specialist in dit repertoire, dat hij dirigeert met een veelheid aan nuances tussen de treffende contrasten die hij aanbrengt met roerige tutti en dramatische stiltes.

    • Kasper Jansen