Minister voor een dag (2)

Wat zou u doen als u een dag minister zou zijn? Deze vraag legde de redactie economie voor aan een aantal lezers met het oog op de Tweede Kamerverkiezingen en de vorming van een nieuw kabinet. De keuze was vrij: een dag minister van Financien of van Economische Zaken of van Sociale Zaken. Vandaag de tweede bijdrage - van de burgemeester van een middelgrote gemeente.

Een dag minister, dat is niets. Dat is het ambt niet serieus nemen. Toch waag ik een poging.

Om Dienaar van de Kroon te zijn moet je je mensen goed kennen. En je moet ze blijven kennen, blijven opzoeken. Daarom zou iedere minister regelmatig een dag weg moeten zijn uit Den Haag. Niet alleen in verkiezingstijd.

De werkelijkheid van gewone burgers is echt iets anders dan de wereld van de politiek. Daar zitten we mee.

We zien politici dagelijks hollen van het ene probleem naar het andere. We horen ze, we zien ze, maar hun woorden gaan dikwijls langs ons heen. Zou het niet zinnig zijn af te spreken dat een minister met enige regelmaat een dag terug gaat naar die 'gewone' wereld, want dat is zijn referentiekader, zijn inspiratiebron, zijn oplossingsrichting, zijn aansporing. Om problemen te kunnen aanpakken moet je weten hoe het wèl kan, waar het wèl goed gaat.

Je lost ook vaak meer op door daar vanuit op te bouwen.

Mensen willen praktisch allemaal graag werken, liefst een eigen huis, voor hun kinderen zorgen, sparen voor hun oude dag. Dat noemden wij vroeger deugden. Zo is de samenleving opgebouwd. De werkelijkheid is voor de burger dikwijls zeer weerbarstig, niet bemoedigend.

Als je als minister de samenhang in onze maatschappij wilt bewaren moet je ook die zelfredzaamheid belonen, niet afstraffen. Ouderen met spaargeld op de bank zijn niet per definitie rijke mensen. Ze willen voor zichzelf kunnen zorgen en daar hebben ze voor gewerkt. Mensen met een eigen huis moet je niet steeds zwaarder belasten, ook indirect niet door de gemeenten met veel eigen-woningbezit af te straffen via de kortingen op uitkeringen uit het gemeentefonds. Als het in de steden niet goed gaat, moet je er daar iets aan doen.

Waarom moet dat extra geld altijd weggehaald worden daar waar zelfredzaamheid beloning verdient?

Wie zijn studie zelf verdient verdient een pluim. Een werkloze die een baan aanpakt tegen het minimumloon doet het goed. Vrijwilligers zijn onmisbaar. Zo kan ik doorgaan.

Zo nu en dan dus een dag burger zijn, met je poes naar de dierenarts, een kind van school halen, luisteren naar mensen in hun eigen situatie. Dan besef je dat het begrip tijd ook andere dimensies kent. Zo'n reservering in de agenda van een minister behoort een verplicht nummer te zijn.

Dan ontdek je ook dat de meeste mensen vinden dat de aardgasbaten ook voor een deel besteed mogen worden aan de groene infrastructuur. Niet alleen aan wegen en tunnels, ook aan natuur.

Merkwaardig dat 'Den Haag' zulke geluiden zo slecht opvangt. Voor dit soort dingen kan geen mens het te druk hebben. Geen dag!

    • G.W. van Montfrans-Hartman