Chris Rippen

Chris Rippen: Met de grond gelijk. Uitg. BZZT<ôH, 254 blz. Prijs: ƒ 29,50

Drie bladzijden duurt het, maar dan weet je waar de dansende letters e in de derde misdaadroman van Chris Rippen aan doet denken: aan de e's in Heineken, licht gekanteld. Maar echte drinkers kent Met de grond gelijk niet, alleen een zwakbegaafde drinker. Zijn ambiguïteit is symbolisch voor de dubbele karakters van Rippen. Het zijn januskoppen. Op de hoofdpersoon na blijft lange tijd onduidelijk aan welke kant ze staan. Wankele types, makkelijk te beïnvloeden en in staat om plotseling de andere kant op te kijken.

De baas van de vuilstortplaats van Barwoude kijkt zelfs letterlijk de andere kant uit wanneer vrachtwagens dubieus afval komen storten. Dat was begin jaren tachtig, toen de vader van een van de hoofdpersonen kort wethouder was. Deze wordt nu tot verantwoording geroepen.

Barwoude is een plaatsje met veel zondagmiddagdepressies. Als iemand er na een halfjaar afwezigheid terugkeert, worden de onderhuidse familieruzies hervat alsof hij er gisteren woedend is vertrokken. Maar Barwoude is niet Palermo. Toch wordt in het zwaar christelijke dorp gemoord alsof de secularisatie er al voltooid is.

Wie het buitenproportionele geweld wegdenkt, leest een geslaagde streekmisdaadroman. Rippen is erin geslaagd zijn personages kleur te geven, hoewel ze voortdurend zwalken tussen hoofdschuldige, medeplichtige en slachtoffer. Complexe rollen, zoals die alleen maar in een dorp bestaan.

    • Eric Slot