Vogelen

Tot de grote raadsels van de parlementaire democratie behoort de verkiezingscampagne. Een politicus in een winkelcentrum, een minister bij een bouwput, een kandidaat in een boksschool, een Kamerlid op rolschaatsen - wat zou daar de bedoeling van zijn? Is er een zwevende kiezer die besluit zijn stem aan het CDA te geven als hij Brinkmans bus voorbij ziet rijden? Kan Kok in een bejaardenflat meer dan twee negentigjarigen tot het socialisme bekeren? Is er een werkloze die vrijwillig naar het dorpshuis komt om naar Bolkestein te luisteren?

Nee natuurlijk. Waarom doen ze het dan? Voor de media, zegt men. Maar een volksvertegenwoordiger tussen het volk is op de buis nog gênanter dan in het echt. Als de trouwhartige journaalverslagen één ding duidelijk maken dan is het wel dat de vrees voor een campagne in Amerikaanse stijl geheel ongegrond is. Daar is wel iets meer acteertalent voor nodig.

Een opluchting was daarom het initiatief van de SGP. Die ging gisteren op campagne in een natuurgebied. Geen ongemakkelijke confrontaties met het kiezersvolk, en eindelijk weer eens een preek voor de vogelen des velds.

    • Warna Oosterbaan