Mannenvrienden praten niet over elkanders liefde

Lolapaloeza, Ned.3, 23.20-0.02u.

Koekebakker, Bekker, Bavink en Hoyer, de titaantjes van Nescio, kwamen de afgelopen weken tot leven in de theatervoorstelling Jongens waren we van de Gebroeders Flint, in samenwerking met toneelgroep Het Volk, die in deze krant door Kester Freriks werd omschreven als “een klein juweel van een voorstelling, intiem, verdrietig, vol van heimwee naar de voorbije tijd van de wereldbestormende jeugd”. En vanavond zijn ze nog even in Lolapaloeza te zien, want daarin gaat het over mannenvriendschap - en mannenvrienden waren ze, die titaantjes.

Gebroeders Flint is de duo-benaming van Felix Strategier en Stef van den Eijnden die al ruim twintig jaar vrienden zijn. Ze ontmoetten elkaar in de derde klas van de hbs en het was, zegt Strategier met een lichte blos, liefde op het eerste gezicht. Samen woonden ze twee jaar lang, grote plannen smedend, in een dijkhuis aan de Lek, waar de VPRO-camera hen terugbracht, kijkend over de rivier en ploegend door de storm. Zij met z'n tweeën tegen de boze buitenwereld, dat was het, en gelukkig waren ze alletwee ook gek van Beckett.

Ze worden hier mooi geportretteerd door Jenne Sipman. Ik neem aan dat het háár stem is die ter introductie zegt te willen weten wat mannenvriendschap nu eigenlijk inhoudt - en die, als Strategier toegeeft dat de gesprekken zelden over elkanders liefdesleven gaan, verbaasd opmerkt dat het daar in vrouwenvriendschappen nu juist altijd over gaat. Haar gesprekken en haar tochtjes met het tweetal combineert ze met fragmenten uit de voorstelling die daar heel precies in passen. Kijkend naar die korte scènes leek me Jongens waren we, met die rechtstreeks tot het publiek gesproken teksten, bij uitstek een produktie die zich leent voor een televisie-versie.

Maar helaas krijgt Jenne Sipman, ondanks de fraaie omtrekkende bewegingen, geen helder antwoord op de vraag die ze in het begin stelde. Dat komt waarschijnlijk vooral omdat haar ontmoeting met Strategier en Van den Eijnden is ingebed in een programma vol andere vriendenstellen. Zoals de sportende Coos Dam en Michiel Spee, die vooral 'doe-vrienden' blijken te zijn, de heren Dick Spanjer en Hans van Twist die samen een Amsterdams café drijven, en nog een hele reeks anderen zonder duidelijke identiteit wier gedachten over vriendschap het mozaïek moeten aanvullen. Het gevolg is uiteindelijk een samenraapsel van zoveel losse stukjes dat er niets wezenlijks meer aan wordt toegevoegd. En jammer genoeg is van de Gebroeders Flint tenslotte niets meer te zien.

    • Henk van Gelder