Innerlijke rust door penosepil

Het zou een zeer exclusieve houseparty worden afgelopen zaterdag, uitsluitend voor genodigden. De locatie lag aan het IJsbaanpad, de periferie van Amsterdam. De uitnodiging sprak van een Aphrodisiac Experience. Het was mijn eerste houseparty en ik wist niet wat me te wachten stond. Van mijn vrienden kreeg ik geen enkele hulp.

“Denk toch aan je leeftijd, je bent 46 jaar, dat is veel te oud voor een houseparty”, zo luidde nog de meest vriendelijk geformuleerde raad om niet te gaan. “Je bent kaal en je hebt een bril, denk je niet dat je vreselijk zal opvallen op de dansvloer tussen al die jonge meiden. Heb je trouwens wel housekleren?” Ook de vraag met wat voor chemische middelen ik dacht de nacht door te komen was niet bedoeld om me op mijn gemak te stellen.

De laatste vraag werd het eerst beantwoord toen we om 22.30 de kantine van een sportgebouw binnentraden. Bij inlevering van het nummer van de uitnodiging werden ons twee pillen verstrekt. Je kon er een glaasje sap bij drinken. Een aantal jongeren had zich in een sterke hasjwalm op de grond geïnstalleerd.

In een niet al te grote zaal draaide een laserlichtshow. Er hingen papier maché vissen aan het plafond en kleurige lichtstippen wierpen vluchtige guirlandes door de zaal en over een tiental jongeren. Ofschoon een half uur na aanvang behoorden we tot de eersten die waren gekomen. De band was nog niet gearriveerd. De sfeer was ontspannen en afwachtend.

Aan de bar stond Louis, een van de organisatoren. Een jonge jongen, licht kalend met een modieus montuur op. De pil die ons bij binnenkomst was overhandigd bevatte volgens hem een stof die volkomen legaal was. Hij had over deze nieuwe 'designer drug' met zijn advocaat over gesproken en er contact met WVC over opgenomen. Een jong meisje leidde zijn aandacht af.

De mensen om ons heen waren jong en mooi. De vrouwen hadden zich zonder uitzondering zo sexy mogelijk uitgemonsterd. Veel buik, veel been en ook hier en daar een decolleté. Maar vooral zagen ze er bijzonder uit. De een droeg een pulserend lichtje op de buik, de ander was behangen met fluorescerende kettingen. Een meisje in het strak en het zwart jongleerde met drie fluoriscerende balletjes. Vergeleken bij de vrouwen zagen de mannen er saai uit. Een jongen had een zwarte jurk aan, een ander had een mijnwerkerslampje op zijn hoofd, maar de rest danste in spijkerbroek en overhemd of singlet. Ik was de enige op de danszaal die een colbertje aan had. Ik slikte de pil weg met bier.

Of het door de pil, de dansers of de muziek kwam - de band was inmiddels aangetreden - ik voelde mij alleszins op mijn gemak. Met iedereen was makkelijk en prettig oogcontact te maken. Door het volume van de muziek was dat ook vrijwel het enige contact dat mogelijk was, afgezien van het tactiele contact. Dat was er veel en intiem.

Toen ik boven aan de balustrade even stond uit te rusten en de extatisch dansende menigte bekeek, kwam een jonge vrouw dicht tegen me aanstaan. Ze had beheerst wild gedanst, in een hotpants en bergschoenen. Een aantrekkelijke combinatie. Ze vroeg of het niet net de Kosmos was. Dat was ook mijn eerste indruk geweest. Al kenden de vroege feesten, begin jaren zeventig, alleen vloeistofdia's en stroboscopische lichtgeintjes en waren hasj en lsd de enige drugs, de sfeer was onmiskenbaar jaren zeventig. We leunden een tijdlang zwijgend tegen elkaar aan.

In mij was een wattenachtige vrede gekomen. Geen euforie, wel een gevoel van welbehagen. Wat hier ook gebeurde, ik was er op mijn plaats. De Amerikaanse onderzoeker van chemische drugs, Alexander Shulgin, schrijft over de stof die in de pil zou zitten: “Er was een wonderbaarlijke innerlijke gloed, de warmte van de andere deelnemers was heerlijk om te voelen, de natuur was op haar mooist. Er waren geen dramatische doorbraken, of plotselinge scheuten van inzicht of energie, maar alleen een prettige contemplatieve ruimte waarbinnen dingen zich rustig ontvouwden wanneer je er je aandacht oprichtte.” Zo sterk had ik dat niet.

Shulgin noteert als neveneffect een intense dorst en moeite om te urineren. De werking van de stof lijkt op die van MDA. Daarvan zegt Shulgin: “Er is wat gevoelloosheid en ik voel dat niets erotisch tot de mogelijkheden behoort. Intimiteit ja, maar verder niets.” Deze ervaringen kan ik bevestigen. Het enige wat mij vreemd voorkwam was een heftige winderigheid. Maar ook het bekijken van de feestgangers onder het laten van honderden winden interfereerde niet met mijn gevoel van welbehagen.

Een kennis die we tegenkwamen, kenner van houseparties, constateerde dat de lichtshow tot de duurste van Amsterdam behoorde. “Het is waanzin die lichtshow in deze kleine ruimte te houden.” Volgens haar werd hier door de penose van Amsterdam een pil uitgeprobeerd. Inderdaad liep er een aantal vlezige mannen rond, met matjes en bodyguards, die mij vaag bekend voorkwamen uit de rechtszaal. Volgens een andere organisator echter was de “ergste maffia geweerd”.

Mijn lichaam leek gaandeweg meer en meer door een ander bewoond te worden. Mijn inwendige warmteregulering was van slag. Ik transpireerde heftig en was koud, zonder dat ik het koud had. Mijn extrimiteiten leken niet bij mij te horen. Ook was het makkelijker om te blijven dansen dan om stil te blijven staan. Stilstaand trok de zwaartekracht nadrukkelijk aan me. Desondanks bleef een prettig gevoel van innerlijke rust overheersen. De volgende dag bleef het gevoel van lichtheid en onbestemd welbehagen nog lang aanhouden. Wel had ik zware diarree en was ik de hele dag uitgeput, maar dat hoeft niet van de pil te komen. Dat kan ook mijn leeftijd zijn geweest.

    • Hans Moll