Smaken verschillen bij ballet uit havensteden

Harbour Connection. Een internationaal programma van moderne dansvoorstellingen. Gezien: tussen 8/3 en 17/4 Rotterdam Lantaren/Venster.

De eerste editie van Harbour Connection (A port for dance) zit erop. Ruim twee jaar geleden nam Lantaren/Venster in Rotterdam het initiatief tot een samenwerkingsverband met verwante theaters in buitenlandse havensteden. Dit jaar zijn de deelnemers: Marseille Objectif Danse uit Marseille, uit Hamburg de Kampnagel Internationale Kulturfabrik en het Londense The Place Theatre. Uiteindelijk komt er een uitgebreider theaternetwerk, dat jaarlijks, met wisselende partners, een programma samenstelt met werk van jong, weerbarstig danstalent. Die voorstellingen rouleren binnen het aangesloten circuit en laten de koers zien die de moderne dans in de verschillende landen volgt.

Het bijzondere aan deze formule is dat buitenlandse programmeurs, vanuit een andere culturele achtergrond en hun eigen visie op de moderne dans, bepalen wat het publiek elders te zien krijgt. Harbour Connection geeft hen carte blanche.

Hoezeer smaken kunnen verschillen blijkt uit de eerste aflevering. Het Nederlandse aandeel bevatte Suites (Dansen voor de koningin), een markante, intelligente choreografie van Harijono Roebana en Andrea Leine, naast de cabareteske solo Johnny Panic van Paul Selwyn Norton en diens sprankelende duet Nth. De Franse keuze -met Odile Gazes' Les salutations d'un ami lointain en Fragments tirés du sommeil van Martine Pisani- deed hier echter de tenen krullen. Duitsland selecteerde twee dansstukken met een sterk provocerend karakter. De danseres/choreografe Rica Blunck en haar gezelschap COAX brachten het ongepolijste, van doodsdrift en erotiek doordrenkte Drifting or 500 ways to bang your head. Neuer Tanz presenteerde zich met het gestileerde en mondaine RCA/going to work van Wanda Golonka en VA Wölfl, een snobistische satire op de rich, civilized and arrogant.

De Engelse inzending was weer opmerkelijk door de sterke tegenstelling. Lea Anderson maakte voor The Featherstonehaughs (uitspraak: Fanshaws) Big feature, een serie gedateerde sketches, met uitgestreken gezicht opgevoerd door zes mimespelers. Daarentegen gaf de Shobana Jeyasingh Company artistiek gezien meer bevrediging. De uit India afkomstige choreografe integreert de moderne dans met de klassieke Indische (de Bharatha-Natyamtechniek). Dat resulteerde in een kundige, stijlvolle en spannende choreografie: Romance... with footnotes. Richard Alston had echter minder greep op deze mengvorm in zijn dansstuk Delicious Arbour.

Bij Harbour Connection bleek dat de buitenlandse hits het hier niet deden. Blijkbaar is de receptiviteit van het publiek meer geconditioneerd dan men denkt. Wanneer Harbour Connection erin slaagt die starheid te doorbreken, zou het zich kunnen onderscheiden van overige dansfestivals.

    • Caroline Willems