Aalgladde country van een ideale schoonzoon

Concert: Garth Brooks. Gehoord: 17/4 Ahoy', Rotterdam.

Alsof er een nieuw merk cola moest worden geïntroduceerd, zo maakte Garth Brooks zijn Nederlandse podiumdebuut. Een uitgebreide reclamecampagne ging vooraf aan de komst van de man die de country & western opnieuw op de wereldkaart moet gaan zetten. In eigen land verkocht de Amerikaanse superster in korte tijd meer dan veertig miljoen cd's. In afwachting van de acht Europese concerten werd niets aan het toeval overgelaten. Hoewel het Rotterdamse sportpaleis Ahoy' ruim van tevoren was uitverkocht, werd het concert aangekondigd met reclamespots op tv waarin benadrukt werd dat Brooks' country & western lang niet zo gezapig is als doorgaans van het genre verwacht kan worden.

De uit Yukon, Oklahoma afkomstige Brooks was een fan van Kiss en James Taylor, voordat hij zich bekeerde tot de stichtelijke countrymuziek waarmee hij beroemd werd. Niet hijzelf, maar God was de piloot van de raket die hem binnen enkele jaren lanceerde tot de grootste popster van Amerika. Naast het produkt Garth Brooks is er de religie, met een fanclub die het blad The Believer uitgeeft. 'Thanks for believing in me,' staat er in zes talen in het toerprogramma van deze Billy Graham van de popmuziek.

De artiest is ondergeschikt aan het produkt, want Garth Brooks heeft zijn countryrock samengesteld uit componenten die in de eerste plaats goed in de markt liggen. Naast zijn aalgladde countryrepertoire zingt hij nummers van Elton John en Billy Joel, afgewisseld met voorzichtige rockers en een akoestisch solonummer in de neuzelige stijl van James Taylor. Met zijn romantische ballades palmt hij de vrouwen in, terwijl hij de mannen bedient met stoere cowboyliederen over rodeo's en 'good old boys'.

De 32-jarige Brooks bleek vooral behendig in de manier waarop hij bossen bloemen aanpakte van bewonderaarsters, zonder een woord van zijn deels zelfgeschreven teksten te missen. Met het sentimentele lied The River van zijn doorbraak-album Ropin' The Wind uit 1991 toonde hij zich een vriend van de gewone man, zoals Bruce Springsteen het tien jaar eerder was. Er werd veel heen en weer gerend en ook de bewegende lichtinstallatie moest de indruk wekken dat hier een opwindende rockshow gaande was. In het middelpunt stond echter een ideale schoonzoon met het kalende hoofd onder een Stetson, die zijn vakmanschap als brave allround-entertainer onder de mensen bracht.

Schaamteloos bombastisch in Shameless en overdreven jolig in de cajun-stamper Calling Baton Rouge, ontlokte hij golven van enthousiasme aan een publiek waarin het wemelde van de cowboyhoeden en Garth Brookspetjes. Wie op grond van de tv-reclame verwachtte dat er gitaren zouden sneuvelen, moest genoegen nemen met een beduidend tammere vertoning. De afgepaste familieshow duurde precies anderhalf uur, waarin behalve een voorzichtig “kiss my ass” geen onvertogen woord viel. Garth Brooks mag dan recentelijk meer platen verkocht hebben dan Prince of Madonna, maar als typisch produkt van de Verenigde Staten gingen vooral Coca Cola en McDonald's hem voor. Als ambassadeur van de country & western vertegenwoordigt hij de smaak van de zwijgende meerderheid, die een vertrouwd geluid prefereert boven nieuwerwetse gekkigheid.