Libero H, een goed paard gedijt in de juiste handen

's HERTOGENBOSCH, 18 APRIL. De losrijhal was fris en er heerste een bijna serene rust, een complete tegenstelling met de opgewonden sfeer in de wedstrijdhal. Ver van de warme en lawaaierige springpiste bereidde Lansink zich gisteren voor op zijn finalerit om de wereldbeker voor springruiters. Het leek wel of hij een cocon van onaantastbaarheid om zich heen had gesponnen. Opmerkingen van collega's hoorde hij niet. Alleen zijn paard bestond voor hem.

Een bloedstollend moment leverde de bewuste finalerit vervolgens nog wel op. Lansink verkeerde in de riante positie dat hij zich twee springfouten kon veroorloven om verzekerd te zijn van de wereldbeker. Met de laatste lijn van drie hindernissen in zicht begon het publiek al aarzelend te klappen, toen het nog bijna mis ging.

De al weken in uitzonderlijke vorm verkerende Libero H sprong tot dan toe foutloos, maar verkeek zich bijna op een verraderlijke triple bar. Hij stak zijn voorbeen al in de twee meter brede hindernis en liet zijn achterbenen hangen, totdat hij juist op tijd met een bliksemsnelle reactie zijn ledematen nog introk en de hindernis onberoerd liet.

Lansink en Libero H scoorden daarmee voor een enthousiast publiek een unieke zege. Voor het eerst in de geschiedenis van de zestien jaar bestaande wereldbeker voor springruiters, was er een ruiter in geslaagd alle drie de meetellende kwalificatieronden foutloos te winnen en daarmee de wereldbeker.

Velen hebben al geprobeerd het succes van de 33-jarige boerenzoon in de springsport te verklaren. Opmerkelijk is hoe rustig de Twent naar de grote wedstrijden is toegegroeid. In 1982 kwam Lansink in dienst van Hans Horn, de huidige bondscoach van de Nederlandse springruiters. Maar het zou nog zes jaar duren voordat Lansink internationaal doorbrak met het springpaard Felix.

Lansink kreeg van zijn werkgever alle tijd om in het vak te groeien. Geconcentreerd en gemotiveerd leerde hij de paarden van de wedstrijdstal aanvoelen en trainde hij ze als voorbereiding op een start op plaatselijk of nationaal niveau. Daarmee kreeg Lansink de kans om ervaring op te doen en vertrouwen op te bouwen. De eenvoud, nuchterheid en discipline die hij van huisuit meekreeg, deed de rest bij de ontwikkeling van zijn ruitertalent.

Horn gaat met zijn werknemer in feite hetzelfde om als met zijn paarden. Horn huldigt het principe van het beheerst en met beleid toewerken naar prestaties, waarbij slechts op spaarzame, goed gekozen momenten het uiterste van paard en in beginsel ook van ruiter moet worden gevraagd. Dit management heeft in Lansink al het ruitergevoel bovengebracht. Bij de 13-jarige hengst Libero H heeft de geleidelijke trainingsopbouw ervoor gezorgd dat de hengst tot ieders verbazing keer op keer grenzen overschrijdt. Niet in het minst overigens tot verbazing van Lansink en Horn zelf.

Voorzichtigheid heeft de hengst altijd al gedemonstreerd. Maar over het springvermogen van Libero bestonden twijfels. Kennelijk is de geleidelijke opbouw de weg geweest om dit springvermogen tot ontwikkeling te brengen. Daarnaast laten Horn en Lansink beiden niet na op het wilskrachtige karakter van Libero H te wijzen als onderscheidend kernmerk voor een toppaard. De hengst heeft een leeuwenhart. Die moed en het vertrouwen in eigen kunnen en in zijn ruiter, brengen hem de ene zege na de andere.

Het succes van Lansink is in feite het gezamenlijke succes van het begeleidingsteam van Jos Lansink. In de eerste plaats is daar Horn. “Vijf galopsprongen?”, informeerde Lansink nog even bij Horn voor hij aan zijn finaleparcours begon. Hij wilde toch nog even de bevestiging horen over de afstand tussen twee hindernissen en de hoeveelheid galopsprongen die hij zijn paard daartussen zou laten maken.

Lansink en Horn zijn een zeldzame twee-eenheid. Door zijn dienstverband hoeft Lansink zich nergens anders om te bekommeren dan om paardrijden. Praktische zaken als personeel, de aan- en verkoop van paarden, sponsoring, ze horen bij het takenpakket van Horn. Ook de groom, de dierenarts en de hoefsmid zijn onmisbare schakels in de begeleiding van een toppaard. Libero had bijvoorbeeld moeilijke hoeven, die snel scheurden en waarbij pijnlijke plekjes op de grens tussen hoef en huid ontstonden. Dat een paard dan niet in optimale conditie is om winnend te springen, is duidelijk. Vorig jaar veranderde Horn van smid. Zijn nieuwe smid Willem Busser, verbeterde van maand tot maand de hoefstand en het resultaat in de springpiste is navenant.

Het verhaal van de zege in de wereldbeker 1994, is een verhaal van de combinatie paard, ruiter en trainer die klopt. Het verhaal van groeien in zelfvertrouwen en dus in prestaties. Het verhaal van de juiste tijd om het goede paard in de juiste handen te laten uitblinken.

    • Claartje van Andel