Opgelicht

De discotheek California in de kelder van het gemeentelijke sportcomplex van Karlovy Vary is ook deze avond weer tot de nok toe gevuld. De discjockey, die zijn werkplek heeft in een in fluorescerende kleuren gespoten Trabant vol met geluidsapparatuur, zet een nieuwe plaatje op. 'Go West', schallen de Pet Shop Boys uit de luidsprekers. De meute danst braaf op de plaats, ieder op zijn eigen vierkante meter.

“Ik hoop dat je niet verwacht dat ik hem ook in bed begeleid?”, vraagt mijn blind date aan Milàn, die niet kan nalaten haar vraag voor mij te vertalen. Aan de bar spreekt een ander meisje mij aan. Of ik getrouwd ben. Anders wil ze ook wel gewoon voor geld naar het hotel mee, voegt ze er zonder mijn antwoord af te wachten direct aan toe. Na mijn weigering draait zij zich onmiddellijk van mij af, bedenkt zich, en wendt zich toch weer even tot mij. “Pas op voor de vrouwen in de hotelbar”, schreeuwt ze mij toe boven de muziek uit, “Het zijn zigeneurvrouwen die een slaapmiddel in je drankje doen en dan net zolang wachten met neuken totdat je slaapt. Zij stelen niet alleen je geld, maar scheppen er ook genoegen in er met je broek en ondergoed vandoor te gaan.”

De volgende ochtend ontbijt ik in het restaurant met de hotelmanager. Hij moedigt mij aan om een tweede ronde van het ontbijtbuffet gebruik te maken. “Ach, waarom niet”, reageer ik. “Ik heb mij gisteren op mijn kamer gewogen en ik blijk al een kilo afgevallen te zijn sinds ik in Tsjechië ben.” Op het moment dat ik mijn bord pak en op wil staan legt hij zijn hand op mijn arm zodat ik weer ga zitten. Hij buigt zich over de tafel naar mij toe en fluistert op samenzweerderige toon: “De weegschalen in dit hotel zijn zo geprepareerd dat ze anderhalve kilo te weinig aangeven. De mensen voelen zich er goed bij en sinds wij deze service hebben doorgevoerd is de omzet in ons restaurant significant gestegen. Een truc die ik in een Belgisch hotel heb geleerd.”

Ik schuif mijn bord van mij af en lach met hem mee.

    • Fred Sengers