Funkdominee Clinton blaast bellen en zingt drie nummers per uur

Concert: George Clinton & The P-Funk All Stars. Gehoord: 15/4 Paradiso, Amsterdam.

P-funk is niet zomaar een muziekstroming, het is een religie. De p-funk heeft al meer dan twintig jaar een fanatieke aanhang en een vaste plaats in het muziekaanbod. Net als andere geloofsovertuigingen is haar basis onveranderlijk: p-funkaanhangers komen nooit voor verrassingen te staan.

Grondlegger van deze stijl is de drieënvijftigjarige George Clinton. Clinton richtte verschillende bands (Parliament, Funkadelic) op en heeft zo de p-funk ('Parliament-funk') verbreid. Hij was geïnspireerd door de muziek van James Brown maar introduceerde zelf een langzamer, uitgesponnen soort funk met een onuitgesproken structuur. Vaak zijn de nummers opgebouwd rond een steeds herhaalde kreet: 'tear the roof off' of 'one nation under a groove'.

George Clinton wordt in zijn vaderland, Amerika, door rappers tegenwoordig meer gesampled dan James Brown of Curtis Mayfield. Ook Prince toonde zich een fan van Clinton, hij gaf hem een platencontract bij het Paisley Park-label. Maar sinds kort is Paisley Park opgeheven en staat Clinton op straat. Zelfs zijn laatst verschenen cd, Hey Man..Smell My Finger (1993) is niet meer te krijgen.

Concerten van Clinton en zijn band duren ongeveer drie uur. De twintig zwarte muzikanten speelden gisteravond in het uitverkochte Paradiso voor een overwegend blank publiek. Tijdens het zwoele intro van 'P-Funk (Wants To Get Funked Up)' verscheen een van de vijf (!) gitaristen in een strapless bruidsjurk, een ander had een futuristisch hoofddeksel en Clinton zelf had gekleurde dreadlocks en een vrolijke poncho. Zijn diepe, gebarsten stem, waarmee hij mooi bezwerend kan prevelen, klonk helaas niet vaak, hij liet de vocale inspanningen over aan zijn bandleden. Clinton gedroeg zich bij voorkeur als een dominee. Met gespreide armen liep hij rond, alsof hij zijn aanhang wilde omarmen.

Na anderhalf uur waren er vier nummers gespeeld. Het is bewonderenswaardig te noemen dat de bandleden binnen die uitgesponnen muziekstukken de overgangen nog gelijktijdig konden maken. Clinton stond ondertussen te bellenblazen of te stoeien met een zanger die slechts gekleed was in een lendedoek. Dan veranderde het optreden van kerkdienst in een kinderfeestje.