Tull / Gramsma

Torch, Lauriergracht 94, Amsterdam. T/m 5 mei. Do t/m za 14-18u. Prijzen: tekeningen van 450 tot 1000 dollar, vloerobjecten: 270 tot 320 dollar.

De losse muur, gebouwd van Ytong-bouwblokken, die in de deuropening half op straat voor galerie Torch staat, moet op last van bouw- en woningtoezicht worden verwijderd. Het is een onverwachte tegenslag voor de bedenker en uitvoerder Bob Gramsma. Hij had er wel rekening mee gehouden dat passanten er flink tegen aan zouden trappen of het zouden volspuiten met graffiti, maar aan de machtige arm van de ambtenarij had hij niet gedacht. Een scheve wand in de galerie is al voor de opening spontaan in elkaar gestort. “Deskundigen hadden me gezegd dat het 'misschien' wel kon. Niet dus,” vertelt Gramsma. Een derde architectonische ingreep in de galerieruimte heeft het wel gehouden. “Ik wil met mijn werk geen statement maken, maar een discussie op gang brengen. Wat dat betreft is de tentoonstelling dus deels geslaagd of laat ik het zo zeggen: de mislukking is in mijn werk ingebakken.”

Van de waterverftekeningen op transparant 'duralene'-papier van de 28-jarige Dani Tull uit Los Angeles, een ontdekking die Torch-galeriehouder Adriaan van der Have op de kunstbeurs in Keulen deed, is er tot dusver nog niet een naar beneden gekomen. Ze zijn heel ingenieus bevestigd met aan het oog onttrokken push-pins, die niet door de tekeningen heen prikken.

'My friend the Hen' luidt de titel van een van de tekeningen. Een piemelnaakt peutertje met een kuikentje op z'n hoofd is in de weer met een kip. Net als de andere waterverftekeningen heeft Tull deze prent nagetekend van boekillustraties uit zijn kindertijd. Hier en daar heeft hij er vakbekwaam iets aan veranderd. Soms gaat het slechts om de toevoeging van een eenvoudige drol, een andere keer om een poes die onder een rokje kruipt. Tull haalde de boeken twee jaar geleden voor het eerst weer voor de dag. “De plaatjes hebben mijn leven beïnvloed,” zegt hij, al weet hij niet precies op wat voor manier. Een andere inspiratiebron vormt voor hem popmuziek. “Meer nog dan andere Westcoast kunstenaars als Mike Kelly en Paul McCarthy.'

Tull laat ook vloerobjecten zien die hij heeft meegenomen uit Californië. Het gaat om eigenhandig opgerold gekleurd toiletpapier, strak verpakt in doorschijnend plastic. Zonder kokertje in het midden lijken het net plakken boomstam met een grillig jaarringenpatroon. “Ik wilde er meer tonen maar ik kon hier in Nederland nergens gekleurd toiletpapier vinden, alleen maar wit, grijs en verbleekt geel.”