Stuart Hall met frisse ideeën bij trio te gast

Concert: het trio van rietblazer Jorrit Dijkstra met als gast Stuart Hall (gitaar, banjo, viool). Gehoord: 14/4 BIMhuis, Amsterdam. Verder: 15/4 HJC, Haarlem, 16/4 De Waag, Leiden, 17/4 Kerk Garnwerd plus Antwerpen, Breda, Nijmegen en Den Bosch.

Er bestaan gasten die altijd welkom zijn. Ze nemen geen bezit van je huis, dwingen je niet tot een ander dieet en voeren niet voortdurend het hoogste woord. Dat ze frisse ideeën hebben, blijkt slechts per toeval of als je hun er expliciet naar vraagt. Zo'n gast is de Britse snarenspeler Stuart Hall. Je merkt nauwelijks dat hij er is, tot hij een instrument ter hand neemt. Thelonious Monk op een banjo spelen, hoe haal je het in je hoofd? Les Paul en The Shadows in één gitaarsolo stoppen kan dat zomaar? Een orgelgeluid uit je vioolkast toveren, mag dat van de commissie voor schone kunsten? Het gaat bij Stuart allemaal terloops, zonder grijns, zweetdruppel of ander vertoon, volkomen poker face, volgens beproefd Engels patent. Norwegian Wood van The Beatles en My Heart belongs to Daddy, beroemd geworden in de versie van Marylin Monroe, ze klinken vooral dankzij Hall volkomen nieuw.

De jonge rietblazer Jorrit Dijkstra wist natuurlijk wie hij in huis haalde met Stuart Hall. De vrolijke satire ligt Dijkstra wel, zoals in '92 bleek uit zijn titelloze debuut cd (Disckus 05). Er waren meer redenen om deze cd te loven: zijn pure geluid op altsaxofoon, zijn ontvankelijkheid voor mooie melodieën en zijn opmerkelijke vaardigheid om die zelf te schrijven. Ook deze kanten van dit Sweelinck-talent komen in het BIMhuis aan bod. Het licht contrapuntisch ontworpen Whistle is een zangerig stuk in de beste Ornette Colemantraditie, in Panties van slagwerker Steve Argüelles blijkt nog eens Dijkstra's gevoel voor lyriek.

Zijn vaste trio functioneert uitstekend, bassist Mischa Kool is robuust en rolvast, slagwerker Steve Argüelles een kleine tovenaar, altijd op zoek naar een vleugje magie. Met Stuart Hall erbij ontstaat er een bijna ideaal kamerkwartet. Dat vaak grappig speelt, soms ontroerend, maar in elk geval de aandacht vast houdt. Het swingt bij vlagen ook nog heel aanstekelijk, dus misschien is het wel jazzmuziek.

    • Frans van Leeuwen