Dansen rond de pasta

Restaurant West-Pacific. Keuken geopend van wo t/m zo 11u30-15u (lunch) en van 18-22u30. Dansen tot 2u 's nachts. Haarlemmerweg 6-10, Amsterdam. Res 020-5974458.

Wie op een avond èn uit eten èn uit dansen wil, heeft een probleem. In de loop der jaren zijn de aanvangstijden van het uitgaan steeds later geworden. Met als gevolg dat tussen het eind van de maaltijd en het tijdstip dat de dancing volloopt, een paar uur overschiet.

Sinds enkele maanden heeft een restaurant in Amsterdam hiervoor een oplossing gevonden: West-Pacific transformeert zich gedurende de avond van eetgelegenheid tot danslokaal. De avond begint met muziek op achtergrondvolume. Vanaf half elf komt naast de bar een discjockey te staan die geleidelijk harder gaat draaien. Niet veel later wordt een deel van het meubilair weggehaald, rond twaalf uur maakt de muziek het praten onmogelijk en wordt overal gedanst.

West-Pacific is gevestigd in de voormalige kantine van het Gemeentelijk Energie Bedrijf op het Westergasfabriek-terrein aan de Haarlemmerweg. Nadat hier eerst restaurant Kantine West zat, dat met wit blinkende tegeltjes en neon-verlichting nog in de staat van kantine was gelaten, is de ruimte verbouwd en opende er afgelopen november West-Pacific. De eigenaren Lex Breet en Koen Vollaerts handhaafden het langwerpige hoge lokaal. Aan de ene lange zijde is een verhoging met tafels en stoelen en aan de andere kant is een rode kronkelige bar. De keuken is "open', overgebleven uit de tijd dat hier nog broodjes kroket werden uitgeserveerd, en ergens los in de ruimte, overkapt door een grote ijzeren schoorsteen, staat een open haard.

Op de avond dat wij er eten is de schoorsteen verstopt. De rook hangt mooi mysterieus in de ruimte, maar binnen afzienbare tijd zit iedereen met roodbetraande ogen en zetten we toch de ramen maar open. Discjockey/eigenaar Lex Breet vermoedt dat er een dode vogel in de afvoer zit: “Dat zijn nog kinderziektes die overwonnen moeten worden,” zegt hij.

Breet (34) werkt al jaren als discjockey en was ook eerder actief in de horeca. Met de opzet van West-Pacific streeft hij een "versmelting van de zintuigen' na. Voor een publiek tussen de twintig en dertig, dat komt om te eten, te dansen of iets te drinken. Want West-Pacific dient ook als café. Het eten is er "redelijk' geprijsd, vindt Breet; “Voor zeventien vijftig heb je een hoofdgerecht en toetje.”

"U wordt elke dag verwend met een keuken uit een ander continent,' staat op het menubord te lezen. Op vrijdag wordt er Aziatisch gekookt. Het voorgerecht dat we kiezen, salade met gerookte kip, is een lekkere combinatie met peer en zoete dressing, en heeft als Aziatisch accent geroosterde sesamzaadjes. Voor de hoofdgang is er keuze uit vegetarische pasta of geroosterde kip met Chinese salade en rijst.

De saus bij de pasta smaakt te veel naar soepgroenten, maar we knagen tevreden aan een reusachtig stuk kip dat in ketjap is gemarineerd. Ernaast ligt een berg zilvervliesrijst en sla van reepjes bamboe, wortel en komkommer. We roepen onze mening (“gezond maar niet erg interessant”) over tafel, want de muziek is inmiddels aangezwollen tot discotheeksterkte.

Intussen wordt de omgeving van de open haard ontruimd, en een cirkel spotlichten zwenkt over dansende mensen. De overgang van een blik op het bord naar dit tafereel is vervreemdend, alsof een groep figuranten is ingehuurd om de etenden te vermaken. Maar langzamerhand raakt de beschikbare ruimte vol en breidt het territorium van de danslustigen zich uit, tussen de tafels, aan de bar. Lex Breet staat achter de draaitafels en heft soms even zijn armen in een enthousiast gebaar.

Zijn muziekkeuze is niet voor de hand liggend. Hij speelt, behalve Prince's The most Beautiful Girl in the World, onbekende platen. Zijn collectie bestaat uit "veertig jaar zwarte dansmuziek', specifieker wil hij zijn stijl niet benoemen. Deze avond domineren de instrumentale nummers met dwarsfluiten begeleid door orgel en jazz-ritmes, afgewisseld met een enkele rap-plaat.

Zoals in heel Nederland heerst ook in Amsterdam de house, maar dat draait Breet niet, net zomin als verzoekplaatjes. “Als dj ben je een crowdpleaser, maar een schilder ga je toch ook niet zeggen dat hij het rood beter groen kan schilderen. Ik heb een eigen opbouw zo'n avond. Die is nu wel anders dan toen ik nog op feesten of in disco's draaide. Dan heb je vijf uur de tijd, en ik heb nu een uur of drie. Want we sluiten om twee uur.” Dat dat misschien vroeg is voor mensen die een avond uit zijn, bestrijdt Breet. “Prima toch, een beetje op tijd naar bed?” Vanaf een zeker moment is het voeren van een goed gesprek door de muziek onmogelijk, maar ook daarin ziet de discjockey geen bezwaar. “De muziek wordt pas echt hard om een uur of twaalf. Wat hebben mensen elkaar nog te vertellen op dat tijdstip?”

    • Hester Carvalho