Neuzelende nepnazi's uit Antwerpen

Welkom in België. Zijn surrealistische staatsstructuur. Zijn tot de verbeelding sprekende talent voor corruptie op Latijnse schaal. Het vermogen van zijn bewindslieden om zich in beide landstalen tegelijkertijd uit te drukken, in oorsprong een spraakgebrek, maar door Paul Vandenboeynants tot kunstvorm gesublimeerd: “Trop is te veel en te veel is trop!” En, o, de belgitude, dat zalige mengsel van ongegeneerde burgerlijkheid en balsturig anarchisme! Om nog maar te zwijgen van de strijdende Belgische arbeidersklasse, die heel het gefederaliseerde vaderland met één handgebaar kan platleggen. Zijn maoïsten, vergaderd in de Partij van de Arbeid. Zijn trotskisten, verenigd in de Socialistische Arbeiderspartij. Zijn...

Zijn neo-nazi's. Kijk ik onlangs speciaal naar een uitzending van het Vlaams Blok, in de hoop op een door het Walkürelied omdonderd, beurtelings uit vuurpijlen en zweepslagen bestaand betoog, de ether ingejaagd door een of andere verbale geweldenaar, - zitten me daar vier retorisch gehandicapte, cameraschuwe typetjes met dunne stem voor zich uit te mummelen!

Eerste beeld: de skyline van Antwerpen. Die van Brussel, zijnde de officiële hoofdstad van Vlaanderen, zouden de meeste Blok-sympathisanten waarschijnlijk niet herkennen.

De studio dan. Een modaal ogend jongmens achter een katheder heet 'de mensen in het land' welkom. Hij stuntelt met zijn microfoon. Haaks op de katheder een tafel, waarachter de vier nationalistische prominenten. Overheersende kleur van het decor: oranje, woordeloze uitdrukking van verbondenheid met een door de gemiddelde Vlaming verafschuwd broedervolk. Verder niets, een banale televisiestudio. Geen swastika. Evenmin een maquette van een concentratiekamp, een demonstratiemodel van een gaskamer of desnoods een borstbeeld van de Oude Leider, Karel Dillen. Lauwe, slappe, kleinburgerlijke non-smaak.

Wie hier op dit moment binnen komt zappen ziet het archetypische begin van ieder televisiespelletje: de kandidaten worden voorgesteld. Van A (een bankbediende of vertegenwoordiger met een zwart baardje) en B (een bosmens met resten struweel rond kin en wangen) heb ik nooit gehoord. C is Gerolf Annemans, jurist en representant van de 'gematigde vleugel'. Vlinderstrikje, designstoppels. Maar goed dat zijn ouders dat Gerolf uit het grote Zwitsal Namenboek te voorschijn hebben gewagnerd, want de rest van hem zou zich aan een beetje Oostfront volstrekt belachelijk maken. Dat dasje! D, ten slotte, is Filip Dewinter, de Jonge Leider. Zo clean als het achterwerk van een baby. Niets, maar dan ook helemaal niets van een ruig fascistenzwijn: het schuin op de bovenlip geboetseerde neusje doet op zijn best aan een marsepeinen biggetje denken. Bovenlip zonder snorretje, welteverstaan.

Op de introductie van deze Antwerpse Ariërs volgt een poging om met behulp van filmfragmenten en een commentaarstem tien 'vooroordelen' tegen het Vlaams Blok te ontzenuwen. Racisme? Hoho, een realistische benadering van de problematiek. Deportaties? Welnee, de begeleide terugkeer van vreemdelingen. Etcetera. Die neuzelende nepnazi's loochenen niet alleen het verleden, ze plegen ook nog eens revisionisme ten aanzien van de door henzelf geplande toekomst. Vooroordeel nummer 10: dat het Vlaams Blok antisemitisch zou zijn, is een grove leugen. Wat is dat nu voor hemeltergende halfslachtigheid? Poch ik daarvoor nu al jaren op mijn halve centiliter joods bloed? Financiert het Joods Wereldkomplot daarvoor het sluipende gif van honderden orthodoxe diamantairs in de slagader van de Antwerpse economie?

In het tweede deel van de uitzending beantwoorden de panelleden enkele telefonisch gestelde vragen van kijkers. “De vragen stromen hier binnen uit alle hoeken van het Vlaamse land”, meldt het jongmens opgetogen, - dat een land hoeken heeft past natuurlijk mooi in het vierkante wereldbeeld van een partij die niet voor niets 'Blok' heet. De antwoorden zijn even revisionistisch als het commentaar bij de filmpjes. Nee, het Vlaams Blok beschouwt de vrouw niet als een zogend huisdier. Nee, de slogan 'Uit zelfverdediging' is absoluut geen citaat uit Mein Kampf. En Filip Dewinter verzekert ons geenszins tegen homoseksualiteit gekant te zijn, ook dat berust op een misverstand... Hoe? Wat? Mag tegennatuurlijk seksueel gedrag nu ook al van het Blok? Wat staat er eigenlijk nog wel in dat programma van ze? Ondervraag dat zouteloze afkooksel van Goebbels tien minuten langer en de hele Maghreb mag hier komen wonen!

De grappigste vraag is deze: wat is het verschil tussen een Hollander en een Marokkaan? Het grappige eraan is dat de kijker in kwestie zijn vraag meent. Omdat Gerolf Annemans in Brasschaat woont, een getto van fiscale vluchtelingen uit Nederland, mag hij een antwoord verzinnen. Maar tot mijn teleurstelling durft hij het woord broedervolk niet in de mond te nemen, - hij teemt een beetje voor zich uit over 'christelijke ethiek' en 'Europese waarden' en bromt ook nog even iets over 'dezelfde taal' (al zou je dat laatste uit zijn zinsbouw niet onmiddellijk concluderen). De Grootnederlandse gedachte, het onschuldigste aller rechtse geloofsartikelen en zo ongeveer het enige waar ik me om historische redenen niet geheel en al van distantieer, zonder het daarom overigens te belijden, godbewaarme... voor dat punt uit zijn eigen catechismus fladdert ons vlinderstrikje schrikkerig terug, in de wetenschap dat zijn ongeschoolde electoraat even graag Hollanders als mohammedanen begeleid zou zien terugkeren.

Einde uitzending. “En, kijkers, vergeet niet: eigen volk eerst, altijd en overal!”

Wat is er in hemelsnaam met ons heerlijke nieuwe Bokrijk (zoiets als openluchtmuseum Arnhem) aan de hand, dat het niet eens in staat is een paar ordentelijke nationaal-socialisten te kweken? Zijn onze kloten in navolging van ons platteland soms ook al verkaveld? Fop-nazi's, in parlementair verantwoord pak! Kleinburgerlijke democraten zonder lef, testikels of machismo! Hoe ontgoochelend voor mij als schrijver! Wèg grootse en meeslepende tijden! Wèg droom van boekverbranding, verbanning en postuum eerherstel!