Pink Floyd

Pink Floyd: The Divison Bell; EMI 7243 8 28984 29

Een vervalsing, noemde Roger Waters de groep die zonder hem gewoon onder de naam Pink Floyd door bleef spelen. Tien jaar na het vertrek van de voornaamste zanger en songschrijver, heeft het overblijvende trio zich onwikkeld tot een collectief van meestervervalsers. De nieuwe cd The Divison Bell klinkt als een opeenvolging van vertrouwde Pink Floyd-successen, die als een warme deken over de luisteraar wordt uitgespreid.

Vooral de muziek van Wish You Were Here uit 1975 diende tot uitgangspunt voor de lome en uitgesponnen nummers met lyrische gitaarklanken, waaraan Pink Floyd al van grote afstand herkend kan worden. Gitarist David Gilmour heeft zich de omfloerste zangstijl van Roger Waters bijna helemaal eigen gemaakt. Thematisch is er niets nieuws onder de zon, want de nummers gaan als vanouds over vervreemding, gek worden en verdrinken in een bodemloze put.

Om de luisteraars voor te bereiden op de stadionconcerten die deze nazomer o.a. in Rotterdam plaatsvinden, staat de cd vol met stereofonische geluidseffecten, granaatinslagen en uit de lucht geplukte radiostemmen. Wie achterover leunt en zich alvast in De Kuip waant, ziet bij wijze van spreken de schaduw van het onvermijdelijke opblaasvarken alweer boven zich.

Onwillekeurig draait Pink Floyd de klok twintig jaar terug, want in muziek als deze is er geen ruimte voor nieuwe ideee'n of een dissonant geluid. Geen wonder dat de groep die met het monumentale Dark Side Of The Moon verantwoordelijk was voor de Rolls Royce onder de popalbums, nu wordt gesponsord een fabrikant van lullige gezinsautootjes.