Piepende remmen, claxons en veel geschreeuw

ROUBAIX, 11 APRIL. Regen, sneeuw en bijna onbegaanbare kasseien. Een winnaar uit Moldavië. Een 39-jarige titelhouder die strijdend ten onder gaat. En heel veel eervolle verliezers. De 92ste editie van de wielerklassieker Parijs-Roubaix verdiende het predikaat 'Hel van het Noorden'.

's Ochtends vroeg had Peter Post al vuurwerk aangekondigd. Onder een grote paraplu, rondbanjerend in kaplaarzen, staat hij op het plein van de startplaats Compiègne. “Dit is verreweg de mooiste klassieker. Toen ik Parijs-Roubaix won was het stralend weer. Nu haalt zeventig procent de finish niet.” Post stapt tevreden in de ploegleiderswagen.

Honderd kilometer verderop, in de buurt van het rustieke dorp Quérénaing, denderen de volgauto's over de kasseien. Enkele toeschouwers springen verschrikt in de berm, waar een gezin met vier kinderen ruim een uur heeft zitten wachten in een veel te kleine auto. Natte sneeuw is voorbij gewaaid. De voorjaarszon maakt het bijna gerieflijk in Quérnaing. Twee Belgische fans hebben er al weken naar uitgekeken. Elk jaar bezoeken ze deze streek. De meeste landgenoten bevinden zich noordwaarts, in het Bos van Wallers. “Tachtig procent spreekt daar Nederlands vandaag.”

Het Bos. Duizenden fans aan de rand van de meest beruchte kasseienstrook. Een supporter veroorzaakt een valpartij in de kopgroep. Dranghekken zijn er niet langs dat kaarsrechte bospad. Piepende remmen, claxons en veel geschreeuw. De kettingen klateren over de kasseien. Na tien minuten is het circus voorbij gesneld en kan het orkest ongestoord verder spelen. Het publiek slentert naar de uitgang. Het peloton ploetert voort.

Op weg naar nieuwe hobbels bij Orchies. Regen en wind winnen terrein. Honderden auto's staan op de nabijgelegen snelweg geparkeerd. Volwassen mannen volgen de koers via een transistor. Kleine jongetjes, compleet met sjaal en ijsmuts, wachten op wat komen gaat. Een sjieke dame reageert te laat, als een passerende motor verse modder verspreidt. John Talen komt in een greppeltje terecht. Met de hulp van Franse en Belgische toeschouwers kan de Nederlander de race vervolgen.

Maar Talen haalt de finish niet. Net als 142 van zijn collega's. De Pool Zamana wordt 48ste en laatste, op ruim twintig minuten van de winnaar. Posts voorspelling blijkt aardig te kloppen, 270 kilometer verderop. Een afvalrace was het, maar wel eentje om in te lijsten.

De Hel van het Noorden krijgt de terechte winnaar. Andrei Tchmile ontvangt de felicitaties van zijn collega's. Hij is te vermoeid om een grijns te tonen. In de befaamde badlokalen van Roubaix ondergaat de held zijn eerbetoon. Cameraploegen, fotografen en bloknootvullers bezichtigen het pezige lijf van de kampioen. Zijn gezicht besmeurd met modder, zijn ogen vochtig van de zware inspanningen. Om zijn nek een kruisbeeld. Even later staat Tchmile, geflankeerd door zijn driejarige zoontje Maxime, de pers te woord. Na tien minuten mag hij naar huis. De Franse wielerfans mogen tevreden zijn. Tchmile woont in Roubaix.

    • Jaap Bloembergen