Ig Henneman

Ig Henneman Tentet: Dickinson (Ig 02). Distributie: BVHAAST

De combinatie van poëzie en improvisatie-muziek kan leiden tot van alles: van het lezen van bestaande teksten met een beboptriootje op de achtergrond tot geheel 'vrije improvisatie', ook van de kant van de dichter. Altvioliste Ig Henneman koos op Dickinson voor een degelijke aanpak. Ze selecteerde gedichten van de Amerikaanse Emily Dickenson (1830-1886), schreef er muziek bij en huurde de klassiek geschoolde zangeres Jannie Pranger in voor het 'brengen' van de poëzie. In enkele stukken is het verband tussen tekst en muziek heel concreet.

In I like to see it lap the Miles wordt een door Dickinson gesuggereerde stoomtrein hoorbaar in de orkestratie, in Each that we lose take part of us vertelt een tik-tak continuüm van drummer Katrien EX dat het gaat over het verstrijken van de tijd. Soms echter is het resultaat abstracter van aard. In A Word is dead begint Pranger a capella, daarna zijn vooral de musici aan het woord, met name altvioliste Mary Oliver en pianist Michiel Scheen. Het pastorale klankbeeld past bij de woorden van Dickinson maar niet als een voet in een ingelopen schoen, het had eventueel ook anders gekund.

Een mooi voorbeeld van vrijheid in ordening is het krachtige I reason, Earth is short waarin zowel Pranger als trombonist Wolter Wierbos sprankelend de hen toegemeten ruimte benutten. Improvisatie of voorgeschreven noten, het is niet altijd duidelijk op deze cd, waarop de componiste zelf maar één solo speelt. Ig Henneman voelde verwantschap met de 'eigenzinnige en sobere bezetenheid' van Dickinson, dacht diep na en leverde een heel integer en persoonlijk werkstuk af.

    • Frans van Leeuwen