GENOA LIEFKOOST LO BELLO JOHNNY

“Ik ben niet geïnteresseerd in een transfer naar bijvoorbeeld PSV. Ik dien bij Genoa gewoon mijn contract uit.” John van 't Schip is na anderhalf jaar verknocht geraakt aan het zoete leven in Italië. Wie de derby in Genua heeft gezien tussen Genoa en Sampdoria weet waarom hij ook in sportief opzicht geen behoefte heeft terug te keren naar Nederland.

Het is una giornata particolare, een speciale dag, in de havenstad Genua. In het Luigi Ferraris-stadion, waar het publiek bijna met de neus op de grasmat zit, ontmoeten de plaatselijke voetbalclubs Sampdoria en Genoa elkaar voor de halfjaarlijkse derby. Op de tribunes stijgt het adrenalinegehalte naar grote hoogte. Als in deze arena tegen 16.00 uur twee teams met drie Nederlanders de grasmat opstappen, gebeurt er plotseling van alles op de tribunes. Aan de Sampdoria-kant zwaaien de mensen met gekleurde vlaggen die tezamen de clubkleuren vormen. Aan de Genoa-kant is het enthousiasme zeker zo groot, maar chaotischer. Misschien wel typerend voor het karakter van de beide clubs. In de wedstrijd wordt een verbeten strijd geleverd. Speltechnisch gezien valt er weinig lijn in te ontdekken maar elk duel is een querilla-oorlog op zich. Van 't Schip, Vink en Gullit houden zich redelijk staande in deze veldslag. Het regent gele kaarten. Genoa-trainer Francesco Scoglio wordt wegens het beledigen van de leiding naar de kleedkamer gestuurd. En als de vonk overslaat naar de tribunes worden er onwel geworden supporters afgevoerd en ziet de Sampdoria-aanhang kans de carabinieri het stadion uit te jagen.

“In de wedstrijd wordt gevochten om de eer van stad. Het team dat wint kan in een klap zijn seizoen goedmaken”, legt Ruud Gullit, een van de gladiatoren van 'Samp', later uit. En John van 't Schip, die nu al drie keer De Derby aan den lijve meemaakte: “De supporterclubs sparen maandenlang om van deze wedstrijd een grote happening te maken. Ze proberen elkaar de ogen uit te steken met hun vlaggen en spandoeken. Van 't Schip werd bij Ajax nog weleens verweten dat hij in De Meer op zijn favoriete rechtervleugel van het zonnetje liep te genieten. Die tijden zijn echt voorbij. Hij toont meer agressie, dan wel explosiviteit en bemoeit zich bij tijd en wijle heel actief met het verdedigende werk.

In anderhalf jaar heeft hij bij Genoa meer hectische toestanden meegemaakt dan in dertien jaar Ajax. Al was zijn laatste seizoen in De Meer enerverend genoeg. Van 't Schip, in Genua omgeschoold tot hangende linksbuiten c.q. middenvelder of tweede spits, heeft heel wat uit te leggen. Want pas de laatste maanden komt hij volledig uit de verf. Hij wordt gezien als de verpersoonlijking van het herstel van Genoa, dat nu elf wedstrijden op rij niet meer heeft verloren.

Het stoort hem dat de ware oorzaken van zijn problemen nooit in Nederland zijn doorgedrongen. Hij maakte tijdens zijn verblijf bij Genoa kennis met vier trainers: Giorgi, Maifredi, Maselli en nu dus Scoglio. De eerste werd ontslagen omdat hij van het team een losbandige groep spelers maakte. De tweede, Maifredi, was als trainer geen lang leven beschoren omdat hij niet kon omgaan met de buitenlanders. Van 't Schip werd bijvoorbeeld misbruikt als rechtsback. Na de wedstrijd tegen Brescia, toen zijn directe tegenstander Hagi een beslissende voorzet gaf, werd hij uit het basisteam gehaald. Van 't Schip liet de pers weten dat het Maifredi toch alleen maar te doen was geweest om hem te verwijderen en dat werd natuurlijk door de pers gretig uitgemeten. Gevolg: de ex-Ajacied kwam voor straf twee maanden niet meer aan spelen toe.

Onder Claudio Maselli leken de kansen voor Van 't Schip te keren. De laatste vier maanden van het vorige seizoen speelde een hernia hem echter parten. Een oude kwetsuur. Negen jaar geleden werd de Amstelvener ook al eens aan zijn rug geopereerd. “Er ontstond nu uitstraling naar mijn benen. Dat ging gepaard met tintelingen. Als ik een uur had gevoetbald kreeg ik een dood gevoel in mijn linkerbeen.” Maselli verzocht Van 't Schip geen ruchtbaarheid aan de blessure te geven. “Met het oog op degradatiegevaar mocht ik geen onrust zaaien. Ik heb erin toegestemd om het stil te houden. Achteraf misschien niet zo slim. Ik had me beter meteen kunnen laten opereren, dan nog vier maanden op halve kracht spelen.”

Die operatie volgde nu op 24 juni 1993. Van 't Schip, een beetje gepikeerd: “In Nederland is nooit zo duidelijk geworden dat ik vervolgens vijf maanden nodig heb gehad om volledig te herstellen. De mensen zeiden: 'kijk, hij mag weer eens invallen', terwijl ze de werkelijke achtergronden niet kenden.” In Genoa waren de fans bij zijn rentree wel volledig op de hoogte. Na de verloren wedstrijd tegen Piacenza (0-1) richtte zich een volkswoede tegen het team van Genoa. De spelers moesten vluchten onder politiebegeleiding. Eerst van het veld, later uit het eigen stadion. De dagen erna kreeg het team in het trainingskamp regelmatig bezoek van zwaar teleurgestelde tifosi, 'gewapend' met rotte vis en eieren. “Genoa staat bekend om zijn heethoofden. Maar de woede richtte zich niet tegen mij. Ik kon na die nederlaag tegen Piacenza zo van het veld stappen. Voor de wedstrijd had ik nog een staande ovatie gekregen in verband met mijn rentree. Dat doen ze niet als je het jaar ervoor slecht hebt lopen voetballen.”

Desondanks deed Genoa tegen het einde van '93 nog een poging om zich te ontdoen van Van 't Schip. Alleen Lecce bleek enigszins geïnteresseerd. “Genoa had de ijdele hoop dat er voor mij belangstelling zou bestaan. Maar iedere club wist natuurlijk dat ik was geopereerd.” Sinds de winterstop en de komst van trainer Scoglio heeft Genoa Il bello Johnny, zoals hij liefkozend wordt genoemd, weer in de armen gesloten. “Ik kan nu bewijzen waarvoor ik ben gehaald. Ik heb op links een beetje een vrije rol. Mits ik mijn verdedigende taken niet verwaarloos. Af en toe sluit ik aan bij Skuhravy in de spits. Dan spelen we met een viermans middenveld. Maar normaal opereren we met vier verdedigers, vijf middenvelders en één spits. Ik vind het geen probleem om aan de linkerkant van het middenveld te spelen. In het Nederlands elftal denk ik dat ik wel een keer of vijftien op die positie heb geopereerd.”

Als het Nederlands elftal op het WK wegens de hitte met hangende spitsen moet spelen, kan Van 't Schip misschien wat voor Oranje betekenen. Voorlopig lijkt Dick Advocaat daarvan nog niet overtuigd. Voor de rechtervleugel heeft hij Overmars en Taument op het oog. “Ik heb het WK nog niet helemaal uit mijn hoofd gezet. Hoop doet leven. Je kunt mij niet met Taument vergelijken. Net zo goed als Overmars en Roy andere type spelers zijn. Taument is explosiever en haalt vaker de achterlijn dan ik. Advocaat heeft zonder mij de kwalificatie afgedwongen en met die groep zal hij ook naar het WK willen. Zolang dat de realiteit is, blijft het Nederlands elftal een ver-van-mijn-bed-show.”

Na het duel met Sampdoria, waarin hij pas in de tweede helft wat meer ruimte krijgt en enkele van zijn onvervalste Van 't Schip-voorzetten produceert, concludeert hij tevreden dat zijn populariteit blijft groeien. Getuige het spandoek 'Solo Johnny' (speel alleen Johnny) en gezien het scanderen van zijn naam. Italië blijft voor hem het beloofde land. “Het is jammer dat ik niet twee jaar eerder naar de Serie A ben gegaan. Als je hier komt op je 25ste, zoals Aron Winter, dat is ideaal. Ik was 28 toen ik de overstap maakte naar de Italië en ik ben 31 als mijn contract afloopt. Dan moet je nog maar zien of je goed terecht komt. Ach, van april tot oktober kun je hier 's avonds weer buiten eten. Het is hier heel goed toeven en je zit toch nog redelijk dicht bij Nederland”, zegt hij indachtig zijn huis in de badplaats Celle Ligure dat dichtbij de Middellandse Zee een riant uitzicht heeft op de omgeving.

    • Erik Oudshoorn