Twaalfde editie van het World Wide Video Festival begint maandag in Den Haag; Reuzetulpen en pseudo-poëzie in kunst op video

World Wide Video Festival. Opening ma 11 april 20.30u. Tot 17/4 dag. 11-23u. Locaties: World Wide Video Centre, Theater aan het Spui, Haags Filmhuis (allemaal aan het Spui, Den Haag) en Maldoror Galerie, Hoge Zand 34, Den Haag. Inl. 070-364.4805. Catalogus ƒ 25.

Op verschillende locaties aan het Spui in Den Haag begint maandag het twaalfde World Wide Video Festival. Een week lang kan men bijna veertig uur TV zonder televisie bekijken, zoals de Belg Stefaan Decostere zijn videoprodukties noemt. Decostere's Déjà-vu, één van ruim tachtig tapes die voor het festival zijn geselecteerd, was overigens vorige maand wèl op de Belgische televisie te zien en zal ook door de VPRO worden uitgezonden.

Voor Déjà-vu, deel vijf van de serie Travelogue, maakte Decostere opnames in verschillende 'historische' pretparken in Japan. Alles is hier nagebouwd, van het Wilde Westen tot Huis ten Bosch (inclusief de koningin) in Holland Village Nagasaki. Ook andere voorgeprogrammeerde totaalervaringen duiken in deze fascinerende mallemolen van beelden op: bordelen, musea, winkelcentra, tempels en huwelijksceremonies.

In Den Haag is ook een 'spiegeloptisch exploratorium' van Decostere te zien. In deze installatie, Tulips for Holland, borduurt hij voort op het thema van Déjà-vu, de musealisering van de cultuur. Wat is echt en wat is onecht? 's Nachts ontwaart men tussen de hypermoderne nieuwbouw aan het Spui op het Priva-lite raam van het World Wide Video Centre videobeelden van Holland op zijn Japans. Andere multimedia-installaties op het WWV-festival zijn gemaakt door Jaap de Jonge, Peter Missotten, Nives Widauer en Todd Coberly.

Het aanbod van videotapes, die geprojecteerd worden in het Haagse Filmhuis en op aanvraag zijn te bekijken in het Theater aan het Spui, is zeer divers. Van pretentieuze pseudo-poëzie in beeld en geluid (Sabine de Chalendar en Jacques-Louis & Danièle Nyst) en pijnlijke clichés (het lachende kind-met-snotneus aan het slot van Merel Mirage's documentaire over Tibet) tot een swingende lesbische 'road-movie' van de negentienjarige Amerikaanse Sadie Benning en Shinichi Yamamoto's mooi gefilmde, maar benauwende beelden van de luchtvervuiling in Tokio.

Het festival heeft geen thema, maar in de programmering zijn wel enkele accenten te ontdekken. Zo gaat een aantal films over kunstenaars. De Deen Lars Movin maakte een documentaire over dertig jaar Fluxus getiteld The Misfits, waarin onder anderen Nam June Paik, Yoko Ono en Willem de Ridder optreden. De ideeën van Fluxus werken nog steeds door in de hedendaagse videokunst. Dit geldt ook voor John Cage over wie de Duitser Henning Lohner Die Rache der toten Indianer maakte. Uit meer dan 250 uur beeldmateriaal monteerde hij, op dezelfde manier als Cage dat deed met geluid, een 'composed film'. Lohner wisselt onopvallende 'verloren landschappen' af met een keur aan beroemdheden die iets over Cage vertellen: Dennis Hopper, Frank Zappa, Yehudi Menuhin, Rutger Hauer en (wederom) Yoko Ono. De theatermaker Heiner Müller die Cage 'de wraak van de dode indianen op de muziek' noemt, staat op zijn beurt weer centraal in een documentaire van de Fransman Dominik Barbier.

Andere tendensen in de programmering zijn performance-achtige produkties (Mike Kelley & Paul McCarthey, Cheryl Donegan) en autobiografische onderwerpen (Bart Dijkman die de spot drijft met logopedisten en zijn stotterprobleem). Ook politiek geëngageerde onderwerpen ontbreken niet. Opvallend is dat er wel verschillende films over Rusland gaan (Ken Kobland, Jeanne Finley & Gretchen Stoeltje), maar dat geen enkele videomaker afkomstig is uit voormalige Oostbloklanden. Er zijn ook geen videotapes uit Zuid-Amerika, Afrika en Azië in deze selectie opgenomen. Komt dit door een gebrek aan speurzin bij de organisatoren? Of ligt het aan recente politieke ontwikkelingen in de betreffende landen, waardoor er geen plaats meer is voor experimentele kunst, zoals directeur Tom van Vliet in de catalogus schrijft?

    • Din Pieters