Herdenking (1)

Voor mij staat vast dat de 'oude mannetjes met hun stenguns' recht hebben op hun eigen herdenking (Maarten Mourik in NRC Handelsblad van 30 maart), maar vergeet dan niet hun kleinkinderen erbij te vertellen dat er inmiddels wel iets is veranderd aan de andere kant van de grens.

Wat is de zin van herdenken voor jongeren van iets vreselijks vijftig jaar geleden, terwijl er vorig jaar bijna 'live' werd overgeschakeld naar een concentratiekamp in het voormalig Joegoslavië. Het is waar dat een verzoening tijd nodig heeft maar het is niet zo dat alles dan weer vanzelf goed komt. Er moet namelijk een oud patroon doorbroken worden en daar zul je toch op een gegeven moment mee moeten beginnen. We hebben het al voor elkaar dat meer dan de helft van de Nederlandse jongeren tussen 15 en 19 jaar het Duitse volk oorlogszuchtig vindt (Bekend en onbemind, L. Jansen, Clingendael). Dit op het moment dat de Bundeswehr als gevolg van geldgebrek niet eens meer oefenmunitie kan betalen en soldaten 'pang' moeten roepen als ze schieten met een geweer en 'boem' bij een mortier. Hetzelfde huidige Duitsland heeft verreweg de meeste vluchtelingen uit voormalig Joegoslavië opgenomen, terwijl in Nederland het 'vol = vol' een steeds breder draagvlak lijkt te krijgen. Als hier de ruiten uit een schooltje voor Bosnische vluchtelingen, zoals elke week, weer eens ingegooid worden hoor je niemand. Ik ben benieuwd hoeveel honderdduizend briefkaarten er naar Bonn gebracht worden als daar hetzelfde zou gebeuren.

Laat de oud-verzetsstrijders alsjeblieft hun eigen verdriet en pijn herdenken en heb daar respect voor, maar zorg dat die pijn blijft waar het vandaan komt en breng het niet over op de ruggen van een jongere generatie.

    • H. Verschuur