Emancipatie van alter ego brengt Superman tot leven

Lois en Clark: Nieuwe avonturen van Superman. Ned.3, 19.23-20.13u.

Wie had ooit gedacht dat Supermans sullige alter ego Clark Kent goede reportages over vervallen theaters en geslaagde nieuwsanalyses over de stadspolitiek van Metropolis zou kunnen schrijven? Net als Batman is het verhaal van Superman deel van de mythologie van het vooruitgangsdenken van de jaren vijftig en zestig. En het valt niet mee beide striphelden nog nieuw leven in te blazen. De sombere tragiek van Batmans langzaam ontaardende strijd tegen het kwaad in de Batmanfilms van Tim Burton was goed getroffen voor onze moreel nogal complexe tijden. Maar Batman had altijd al iets melancholieks.

Superman is een moeilijker geval. In tegenstelling tot Batman is hij een buitenaards bovenmenselijk wezen, die dankzij zijn superkrachten àlles kan. En dat levert voor de moderne mens eigenlijk vrij saaie verhalen op, zoals bleek uit de vier steeds oppervlakkiger wordende Supermanfilms met Christopher Reeve uit de jaren tachtig.

De sleutel tot de modernisering van Superman ligt dan ook bij zijn alter-ego: Clark Kent, de stuntelige journalist die altijd overal te laat komt, omdat hij zich tussen de bedrijven door telkens in een telefooncel moet omkleden in zijn blauwe supermanpak, met rode cape en rode laarsjes. Aan die knulligheid en houterigheid van Kent hebben de makers van Clark & Lois. The new adventures of Superman een radicaal einde gemaakt en aldus een geheel gemoderniseerde Superman gecreëerd. Kent is geen vermomde Superman meer, Superman is nu een vermomde Kent. Het feit dat Kent óók Superman is, is eerder een extraatje dan zijn reden van bestaan. Want de nieuwe Clark Kent is veel leuker dan de Man van Staal.

Kent is net zo witty als zijn collega's op de Daily Planet en dat levert vaak erg komische scènes op. In zijn new adventures is Clark Kent een even goede journalist als Lois Lane, de ambitieuze sterverslaggever van de Daily Planet, met wie hij op bevel van de hoofdredacteur al snel een succesvol journalistiek duo gaat vormen. Niet de krachtige vliegtrucs van Superman, maar de psychologische en amoureuze oorlogs- en vredestactieken tussen Clark en Lois staan centraal. Bij Startrek, the new generation heeft de moderne aandacht voor de psychologie geleid tot een eindeloos geneuzel aan boord van de USS Enterprise, maar bij Superman is de humanisering volkomen geslaagd. Zelfs aartsboef Lex Luthor krijgt menselijke trekjes, waardoor hij een stuk interessanter wordt. Een slimme truc van de makers is dat Clark en Lois - die hopeloos verliefd is op Superman, maar hem niet herkend in haar collega en rivaal Kent - iedere aflevering iets nader tot elkaar komen.

Dat Superman oude vrouwtjes redt van vallende reclameborden en Metropolis beschermt tegen een lekkende kerncentrale van Lex Luthor blijft natuurlijk essentieel voor het verhaal. Maar dat is niet wat de nieuwe serie, die sinds een paar maanden al op BBC2 wordt vertoond, zo leuk maakt. Het leuke is de menselijkheid en het maatschappelijke succes van Clark, die - in een paradoxale omdraaiing van het lot van de emigrant - zijn supermankrachten eerder moet verbergen dan dat ze hem vooruithelpen in het leven.

Als zijn buitenaardse afkomst bekend wordt, wacht hem het vivisectielokaal, zo hebben Kents (pleeg)ouders in Smalville hem van jongsaf aan terecht voorgehouden. Toch gaat hij naar de grote stad, om carrière te maken. En daar zweeft hij dan soms - bij heftige emoties - ongewild een paar centimeter omhoog. Hij moet altijd alleen slapen, want soms wordt hij na een nachtmerrie zwevend tegen het plafond wakker. Dat wordt dus nooit wat met Lois. Of toch?