Maurice en de Helpende Hond

Op de parkeerplaats van de Bijenkorf hangt een enorme poster tegen de witgekalkte muur. Daarop staat een levensgrote Labrador tegen een elektrische rolstoel aan. Hij kwispelt met zijn staart en je ziet meteen dat hij heel lief is. 'DE HELPENDE HOND' staat er onder. Ik sta bijna stil om hem een klopje op zijn rug te geven.

Had ik maar zo'n hond. Dan kon hij naast mij lopen of liever nog vóór mij. Om me te waarschuwen voor de hondedrollen onderweg. Dan hoefde ik nooit meer kokhalzend mijn rolstoel te ontpoepen.

De Helpende Hond pakt iedere avond mijn tas in en weet alles in mijn kamer te vinden. Hij vist mijn schoenen onder het bed vandaan, brengt mij elke morgen een uitgebreid ontbijt, hapt schone sokken uit de la en zet de douche laag. En daarna hiphopt hij op mijn favoriete cassettebandje door de badkamer. Als ik over de weg moet omdat er weer eens een auto op de stoep staat geparkeerd, houdt hij het verkeer tegen. Overdag zit hij naast mij op school. Om vier uur gaat hij met mij mee naar de Rijksstraatweg om naar kraanwagens te kijken. En 's nachts waakt hij aan mijn voeteneind en blaft alle inbrekers weg.

Nu heb ik eigenlijk sinds twee jaar al een hond. Ook een Labrador, en ook een heel bijzondere. We noemen hem Maurice. Maurice le Chien want hij komt uit Frankrijk. Daar lag hij mij aan te kijken in een winkel en pas toen ik hem wilde aaien, merkte ik dat het een speelgoedhond was. Het kostte me al mijn spaargeld maar ik heb hem gekocht. Op een parkeerterrein in Parijs kwam er een boze meneer vertellen dat we die hond niet zo in een hete auto mochten laten.

Hij woont nu in mijn kamer en hij heeft de mooiste hondeogen van tout le monde. Toen hij in januari vijf nachten weg was omdat hij in Theater aan het Spui moest meespelen in een toneelstuk, miste ik hem. Ik ben drie keer gaan kijken hoe hij daar lag. Naast een berg met zakken chips. En hij staarde mij aan. Een beetje droevig, maar toch heel tevreden. Want zo'n rol had hij in Frankrijk nooit gekregen.

Nee, ik hou het toch maar bij hem.

    • Michiel Nales