Lieflijk tuinfeest of moordscène, Santing zingt het moeiteloos

Concert: Mathilde Santing and the whole band (Simon Planting (bas), Kim Weemhoff (drums), Arnold van Dongen (gitaar), Gert Wantenaar (accordeon), Kris Barczweski (cello)). Gezien: 6/4 Kon. Schouwburg Den Haag. Herh. 9/4 Mastricht, 12/4 Sittard. Daarna t/m 11/6 tournee door Nederland en België.

Tot de Nederrock wordt Mathilde Santing meestal niet gerekend. Ze treedt op in theaters met zitplaatsen en pluche, heeft een publiek van 17 tot 70, en zingt zelden eigen nummers - iets wat in de popmuziek nog steeds beschouwd wordt als een brevet van onvermogen. Toch is ze allesbehalve een brave chansonnière: voor haar nieuwe show Under A Blue Roof koos de koningin van de coversong niet alleen rustige liedjes van Joan Armatrading en Randy Newman (aan wiens werk ze ooit een heel theaterprogramma wijdde), maar ook stevige rock en soul van Todd Rundgren en Smokey Robinson. In haar arrangementen is even goed plaats voor een cello of een melancholieke accordeon als voor een snerpende elektrische gitaar.

Santings repertoirekeuze is gevarieerd - te gevarieerd soms voor een evenwichtig concert. Het publiek had voor de pauze duidelijk moeite met overschakelen van de langzame naar soms keiharde nummers. Het van Michael Jackson bekende Thriller, dat een opvallend arrangement met staccatogitaar en harmonium had gekregen, viel daarom een beetje dood na het langzame openingsnummer Too Much (Dennis Duchhart). In de reprise, als toegift na het ruigere tweede deel van het concert, kwam het veel beter tot zijn recht.

Misschien om de tempo- en sfeerwisselingen minder abrupt te maken, richtte Santing zich met dromerige bespiegelingen tot haar publiek. Een enkele keer werkte dat goed, bijvoorbeeld toen ze de overgang van Polkadots and Moonbeams naar het prachtig opzwepende Hey Joan (de 'vrouwelijke versie' van de traditional Hey Joe) vergeleek met die “van een lieflijk tuinfeest naar een moordscène.” Maar veel vaker waren het overbodige praatjes, vol met scheurkalenderclichés (“Vluchtige liefde is ook liefde”) die afleidden van de liedjes.

Om de liedjes ging het. Santings krachtige en heldere stem, geschikt voor alle genres tussen rock 'n' roll en musical, brengt zelfs grijsgedraaide songs als Hey Joe en Thriller weer tot leven. En de interpretaties van Let's Burn Down The Cornfield (Newman) en Love Street (World Party) deden even de originelen vergeten. Haar enige zelfgeschreven nummer, Turn Your Heart, had Santing voor het laatst bewaard. “Er wordt me tot vervelens toe gevraagd waarom ik geen eigen liedjes zing,” zei ze quasi-kregelig. “Maar moet er dan niet voor al die andere liedjes gezorgd worden?” Voor wie Mathilde Santings versies hoort, is dat een retorische vraag.