Jean-Charles Blais

T/m 29 april. Barbara Farber, Keizersgracht 265, Amsterdam. Di t/m za 13-18u. Zo 10 april 14-17u. Prijzen van fl.2500.- tot fl.25.000,-.

Dat gezichten hazeoren kunnen zijn toont de Franse kunstenaar Jean-Charles Blais. Het gaat er maar om vanuit welke hoek je naar een voorwerp kijkt. Kort wordt lang, smal wordt breed, links neemt de plaats in van rechts en vice versa.

Blais (1957) is een van de succesvolste Franse schilders van dit moment die samen met nog 27 andere landgenoten in Nederland exposeert. Hij is bekend om z'n affiches die hij van de Parijse metromuren pulkt en beschildert met voorstellingen. Abstract, maar ook figuratief, al naar gelang scheurpatronen en lijmplekken op het papier hem richting geven.

De recente 'silhouetten' die de Fransman bij Barbara Farber tentoonstelt, vertonen overeenkomsten met de anamorfose zoals Holbein die in 1533 onder aan de voeten van 'De Gezanten' schilderde: een rare uitgerekte vlek, die van opzij bekeken 'inkromp' tot een doodshoofd. Een commentaar van de hofschilder op het religieuze doen en laten van Hendrik VIII?

Blais' silhouetten bevatten geen geheime politieke boodschappen. Het zijn perspectivische vervormingen die je op zoek doen gaan naar de juiste vorm, zo die bestaat. Sjablonen van steeds dezelfde langgerekte gezichten in geel en rood, maar vooral veel zwart, grijs en wit; over elkaar heen geplakt, soms op metalen buizen gespietst en ver van de muur afgehangen. Het zijn hoofden die maar voor de helft, op z'n hoogst, 'kloppen'. Waar is het linkeroor bij die frontale opname gebleven, waar het achterhoofd bij die driekwart schildering, en waar is eigenlijk de context van de gezichten?

Alles wat zich vertoont, zei Blais eens in een interview, is afhankelijk van datgene wat men zien wil, en van datgene wat men niet ziet. Zo is het bij zijn silhouetten: ze bestaan bij de gratie van het afwezige.