Harpiste Schrama speelt meesterlijk en spannend

Concert: Godelieve Schrama, harp. Ensemble Amadé: Liesbeth Niesten, fluit, Marijke van Kooten, viool, Guus Jeukendrup, altviool, Albert Brüggen, cello, Godelieve Schrama, harp. Programma: werken voor solo harp van Pescetti, Caplet, Fauré, Tailleferre. Voor ensemble: Van Oosten: Prière Impromptue; Francaix: Kwintet; Jolivet: Chant de Linos. Gehoord: 7/4 Concertgebouw, Amsterdam. Radiouitzending: 11/5 Radio 4.

De 24-jarige harpiste Godelieve Schrama, onlangs winnares van de Philip Morris Award, is niet alleen een virtuoze instrumentaliste maar ook een muzikant in hart en nieren. Bij haar recital, gisteravond in het Amsterdamse Concertgebouw, liet zij het publiek smullen van haar veelzijdige talent. Met een feilloos gevoel voor het visuele en theatrale aspect van harp met harpiste toonde zij zich 'salon-fähig' in het solo gedeelte van haar concert, compleet met sierlijke gebaren en ontblote schouders, maar dan wel op een muzikaal krachtige en markante manier waarbij zij het uiterste aan gedifferentiëerde klank uit haar instrument haalde. Meesterlijk speelde zij bijvoorbeeld het Andante uit de klavecimbelsonate van Pescetti, een miniatuur opera aria waarin zij met de simpele noten een grote spanningsboog wist op te bouwen. Haar geheim is de timing die altijd spannend is, en daardoor lijkt elke noot op het enige juiste moment gespeeld te worden.

Na de pauze trad Godelieve Schrama op met haar Ensemble Amadé waarin zij met haar instrument beurtelings mengde in de strijkersklank, een felle dialoog aanging met de fluit, en heerlijk expressief uit de hoek kon komen. Ensemble Amadé moet zijn naam haast wel ontlenen aan Mozart, maar dan met een dikke knipoog naar de geniale componist die één uiterst saai concert schreef voor harp en fluit. Mozart had beslist meer zijn best gedaan als hij een harpiste van formaat had gekend.

Godelieve Schrama wist in ieder geval Roel van Oosten te inspireren tot het schrijven van Prière Impromptue, een werk met grote verbeeldingskracht, een hoog theater gehalte en prachtige klankvondsten, zoals de glijdende melodie van fluit en strijkers die het decadente geluid van de Ondes-Martinot suggereerde, en de betoverende flageoletten van cello en harp aan het slot.

In Chant de Linos van André Jolivet werd tenslotte nog een verbijsterend virtuoos vuurwerk afgestoken door de vijf leden van Ensemble Amadé.

    • Katja Reichenfeld